หอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย

เมื่อเชฟสาวถูกฆ่าตายพร้อมน้องสาวเพียงคนเดียว ได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณพร้อมกัน ต่อให้ทะลุมิติธรรดาก็ว่าลำบากแล้ว นี่ยังมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายทหารที่แสนแล้งแค้นนี้อีก! "ชาติที่แล้วยังอดไม่พอสินะ!"
"เรื่องเสบียงข้าคิดว่าท่านพอจะรู้บ้างว่า…ข้าไม่ใช่คนธรรมดา ข้ามีที่เก็บเสบียงลับๆ ในนั้นมีเสบียงมากมาย ก่อนมาที่นี่ข้าก็เจอแม่ชี ท่านกล่าวว่าการมาของข้ามีประโยชน์ ขอให้ช่วยชีวิตชาวบ้านที่อดอยาก" นางไม่ได้สบตาเขา ยังคงทำแผลต่อไป
"หากทำเช่นนั้นเจ้าอาจมีภัย" เขารู้ว่านางรักความสงบ ตัวเขาเองก็ไม่ปรารถนาจะให้ใครมาวุ่นวายกับนางเช่นกัน
"เช่นนั้นข้าจึงปรึกษาท่าน ฉิงเทียน การปล่อยคนอพยพกินตามมีตามเกิดไม่เกิดผลดีหรอกนะ สิ่งที่ตามมาจะเป็นโรคระบาด" แน่นอนว่าในโลกเดิมของนาง โรคระบาดเกิดขึ้นทีนึงมาไวจนคร่าชีวิตคนไปนับหมื่นนับแสน ในช่วงที่หมอยาหายากเช่นนี้ไม่ควรเสี่ยง
"โรคระบาดเช่นนั้นหรือ?"
"ใช่!! คนแออัด หลายพ่อพันแม่มาอาศัยอยู่ร่วมกัน เมื่อความอดอยากมาเยือน ความเห็นแก่ตัวก็เพิ่มพูล และเริ่มแย่งชิงอาหาร ฆ่ากันตาย อากาศร้อนที่ฝังศพไม่เหมาะก็เกิดโรคได้ แต่หากมีร่างกายแข็งแรง นอกจากจะไม่สร้างความวุ่นวาย ยังใช้งานได้ด้วย"