บุปผาซ่อนใจ

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยดังก้าวเข้ามาใกล้ประตูเรือน มู่หรงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ฝีเท้านี้คือฮูหยินใหญ่มู่หรงมารดาของเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักพู่กันคือเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งมันแผ่วเบา สม่ำเสมอ และดูราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นลงบนผิวน้ำ
"เหยียนเอ๋อร์ แม่พาแขกคนสำคัญมาพบเจ้า" เสียงของมารดาดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตู
ลมหนาวหอบหนึ่งพัดผ่านประตูเข้ามาวูบใหญ่ นำพากลิ่นอายจางๆ ของดอกเหมยป่าที่ติดมากับร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ขลิบชายด้วยผ้าไหมสีชมพูอ่อน ราวกับดอกไม้ที่บานท่ามกลางหิมะ หลินชิงเหยายืนประสานมืออยู่เบื้องหลังฮูหยินใหญ่ ดวงหน้าของนางนวลเนียน ปลายจมูกแดงระเรื่อเพราะอากาศหนาว และดวงตากลมโตที่สั่นระริกนั้นดูซื่อตรงจนน่าประหลาดใจ