นางร้ายหลงยุค (ข้ามภพมาตบ(รัก) ยัยนางเอกที่แสนดี)

คำโปรย...
"ชาติก่อนข้าคือ ‘องค์หญิงเจินหรง’ ผู้กุมอำนาจเหนือใคร แต่กลับปราชัยให้กับยาพิษในถ้วยน้ำชา!"
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ ‘รินรดา’ นางร้ายเบอร์หนึ่งแห่งยุค 2026 ที่กำลังถังแตกและโดนแบนจากวงการ องค์หญิงจอมบงการอย่างข้า จึงต้องงัดวิชาการเมืองหลังวังมาจัดการพวกไพร่ไร้การศึกษาให้สิ้นซาก!
แต่ท่ามกลางแสงไฟจอมปลอม เธอกลับได้พบกับ ‘หย๋า’ นางเอกแสนดีที่ดูคุ้นตา... สตรีที่ข้ามภพข้ามชาติมาเพื่อทวงสัญญาใจ
"ใครบอกว่านางร้ายต้องคู่กับพระเอก? ในเมื่อบัลลังก์นี้ข้าสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องนางเอกของข้าคนเดียว!"
เตรียมพบกับสงครามประสาทสุดแสบสัน ความรักที่หวานล้ำเกินคำบรรยาย และการแก้แค้นที่รอคอยมานับร้อยปี... ในละครชีวิตบทใหม่ที่ไม่มีใครกล้าเขียนบทให้พวกเธอ!

“หยุดเดี๋ยวนี้! นังเด็กเมื่อวานซืน!”
ทุกคนหันไปมอง... รินรดายืนกอดอกอยู่ตรงนั้น แสงแดดยามบ่ายสะท้อนดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตแบบที่เบลล่าไม่เคยเห็นมาก่อน
“พี่ริน...” หย๋าเรียกชื่อเธอด้วยความหวัง
“พี่รินรดา? พี่มายุ่งอะไรด้วยคะ?” เบลล่าพยายามทำใจดีสู้เสือ “ปกติพี่ก็เกลียดหย๋าจะตายไม่ใช่เหรอ เห็นหย๋าโดนแบบนี้ พี่น่าจะสะใจสิคะ”
รินรดาเดินนวยนาดเข้าไปหาเบลล่าช้าๆ ความสง่างามในทุกย่างก้าวทำให้เบลล่าเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
“ใช่... ฉันอาจจะไม่ชอบหน้าหย๋า” รินรดาหยุดยืนตรงหน้าเบลล่า “แต่ที่ฉันไม่ชอบยิ่งกว่า คือการเห็น ‘ไพร่’ ลุกขึ้นมาแต่งตั้งตนเองเป็นเจ้าชีวิตคนอื่นต่อหน้าฉัน”
“พะ... ไพร่? พี่พูดเรื่องอะไรคะ! นี่มันยุคไหนแล้ว!” เบลล่าเริ่มโวยวาย
“ยุคไหนมันไม่สำคัญหรอกจ้ะน้องเบลล่า” รินรดาเหยียดยิ้มร้าย “สิ่งที่สำคัญคือ ‘ลำดับชั้น’ ในวงการนี้... หรือจะให้ฉันพูดในภาษาที่คนอย่างเธอเข้าใจง่ายๆ คือ ฉันเป็นรุ่นพี่เธอหลายขุม และการที่เธอมาอาละวาดส่งเสียงดังรบกวนเวลาพักของฉัน มันคือความผิดร้ายแรงที่ฉันให้อภัยไม่ได้”
“หนู... หนูแค่จะสั่งสอนยัยหย๋านี่!”
“สั่งสอนงั้นหรือ?” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “การสั่งสอนคนน่ะ เขาไม่ได้ใช้กาแฟราดตัวกันหรอกนะนั่นมันวิธีของพวกไม่มีสมอง... ถ้าเธออยากรังแกใครให้ย่อยยับ เธอต้องใช้ ‘อำนาจ’ และ ‘บารมี’ ทำให้เขาสิ้นลมหายใจทางสังคมไปเองต่างหาก”
รินรดาหันไปคว้าแก้วกาแฟจากมือเบลล่ามาถือไว้ เบลล่าอึ้งไปเพราะความไวของอีกฝ่าย
“พี่จะทำอะไรคะ!”
รินรดาไม่ได้ราดกาแฟใส่เบลล่า แต่เธอกลับยิ้มละไมแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของพี่เก่งขึ้นมา (ซึ่งพี่เก่งกดอัดวิดีโอไว้ตั้งแต่ต้นตามสายตาที่รินรดาส่งซิกให้)
“รู้ไหมเบลล่า... วิดีโอที่เธอสั่งให้หย๋าคุกเข่าขอโทษเนี่ย ถ้ามันหลุดไปถึงมือนักข่าว หรือหลุดไปบน ‘โลกโซเชียล’ ที่พวกเธอชอบเล่นกันนักหนา... ชีวิตดาราดาวรุ่งของเธอจะเป็นยังไง? คงจะ ‘ดับ’ เร็วกว่าดาวตกเสียอีกมั้ง”
เบลล่าหน้าซีดเผือดทันที “พี่ริน... อย่าทำแบบนั้นนะ!”
“อ้าว? กลัวเหรอ? เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนี่” รินรดาลดมือถือลง “จำใส่สมองเอาไว้นะเบลล่า... คนที่จะรังแกหย๋าได้ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น! เพราะนางคือ ‘ของเล่น’ ส่วนตัวของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องโดยที่ฉันไม่อนุญาต!”
รินรดาสะบัดกาแฟในแก้วทิ้งลงพื้นเฉียดเท้าเบลล่าไปเพียงนิดเดียว “ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวัง... เอ๊ย ในวงการนี้จริงๆ!”