เกิดใหม่เป็นเทพารักษ์จอมป่วน

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นสิ่งสุดท้ายที่หลินซวงจำได้ ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป กลิ่นกาแฟเย็นชืดและความเจ็บแปลบที่หน้าอกบอกให้รู้ว่าร่างกายของเธอมาถึงขีดจำกัดแล้ว

เธอนึกว่าความตายจะหมายถึงความสงบ... แต่เปล่าเลย!

"โอ๊ย! ใครเอาธูปมาจิ้มจมูกฉันเนี่ย!"

หลินซวงสะดุ้งสุดตัว พลางสำลักควันสีขาวหม่นที่ลอยวนอยู่รอบปลายจมูก เธอลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในออฟฟิศแคบๆ อีกต่อไป แต่กลับนั่งอยู่บนแท่นหินผุพังในอาคารไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนจะถล่มแหล่ไม่ถล่มแหล่

เบื้องหน้าของเธอคือเด็กชายตัวผอมแห้งในชุดผ้าป่านขาดกะรุ่งกะริ่ง เขากำลังคุกเข่ากราบกรานอย่างเอาเป็นเอาตาย มือเล็กๆ ชูธูปดอกเดียวที่สั้นกุดจนเกือบจะไหม้ถึงนิ้ว

"ท่านเทพารักษ์... ได้โปรดช่วยท่านยายของข้าด้วย ข้าไม่มีเงินค่ายาแล้วจริงๆ"

หลินซวงขมวดคิ้ว เธอพยายามจะลุกขึ้นไปประคองเด็กน้อย แต่พอก้มมองตัวเอง เธอก็ต้องร้องกรี๊ด (ที่ไม่มีเสียงออกไป) เพราะร่างกายของเธอโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุไปถึงฝาผนังด้านหลัง! ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังถูกล่ามไว้กับแท่นหินด้วยโซ่แสงสีทองจางๆ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ก็ไม่ใช่... เป็นสนมตกอับก็ไม่เชิง... แต่นี่ฉันเกิดใหม่เป็น ‘ผีเฝ้าศาลเจ้า’ เนี่ยนะ!"

ในขณะที่เธอกำลังสติแตก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูศาลเจ้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาก่อนตัวชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทจะปรากฏกายขึ้น

เขาคือ ฉินเย่เซียว ชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทันทีที่เขาเดินเข้ามา เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองมาที่แท่นหิน... มองตรงมาที่ หลินซวง อย่างพอดิบพอดี

หัวใจของวิญญาณสาวกระตุกวูบ (เขามองเห็นฉันเหรอ? เป็นไปไม่ได้!)

"ศาลเจ้าเฮี้ยนอย่างที่ชาวบ้านบอกจริงๆ ด้วย" เสียงทุ้มต่ำพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป "เป็นแค่สัมภเวสี... ยังจะกล้ามานั่งบนแท่นบูชาอีกงั้นหรือ?"

หลินซวงอ้าปากค้าง นอกจากจะไม่ได้เกิดใหม่เป็นคนแล้ว เธอยังถูกผู้ชายหน้าหล่อคนแรกที่เจอในภพนี้ด่าว่าเป็น ‘สัมภเวสี’ อีกเหรอเนี่ย!