หมอนรองรังของขลังผีขอ

หมาในหมู่บ้านเริ่มประสานเสียงหอน รับกันเป็นทอด ๆ เสียงหอนนั้นลากยาวจนน่าขนลุก ผสมปนเปไปกับเสียงตะโกนด่าทอ และเสียงเคาะไม้ของชาวบ้าน ที่พยายามขับไล่ไอ้ตัวกาลกิณี เพราะมันเป็นเสียงที่ไม่ควรจะดังขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้
ผมซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เหงื่อกาฬไหลพรากพลางกำ หมอนหิน ในกระเป๋าไว้แน่น ใจหนึ่งก็เสียดายลาภลอย แต่อีกใจหนึ่งก็สะท้านหวั่นไหว เพราะเสียงนกนั่น มันดูเหมือนจะดังวนเวียน อยู่แค่บนหลังคาบ้านของผมเพียงหลังเดียว
เสียงวัตถุบางอย่างบินเข้าชนหน้าต่างดัง ปัง! ปัง! ติดต่อกันหลายครั้งจนบ้านสะเทือน ผมรู้ดีว่า นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คงเป็นแม่นกแต้แว๊ดตัวนั้นหรืออาจจะเป็นวิญญาณอาถรรพ์ ที่ติดตามมา เรียกขวัญผมไป เสียให้พ้น