บ่วงรักพรางรอยช้ำ

"รอยแผลเป็นที่หลัง... คือเครื่องเตือนใจถึงความเสียสละที่เขามองว่าเป็น 'ความระยำ'!"

ตลอดสามปีที่ 'อิงฟ้า' ยอมจำนนอยู่ใต้ร่างของซาตานในคราบมนุษย์อย่าง 'ภพธร' เธอถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรใจโฉดที่พรากคนรักของเขาไป...
เขาตีตราเธอด้วยความเกลียดชัง ย่ำยีศักดิ์ศรี และใช้ความเจ็บปวดของเธอเซ่นไหว้ความตายของคนรักเก่า

แต่ในวันที่ความจริงปรากฏ... ว่าแผ่นหลังที่เหวอะหวะนั่น คือโล่เนื้อที่เธอใช้รับเปลวไฟแทนคนรักของเขา!
ในวันที่เธอหันหลังหนีพร้อม 'ความลับที่มีลมหายใจ'
คนใจดำที่เคยผลักไส กลับคลุ้มคลั่งแทบบ้า... คุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากเมียที่เขาเคยตราหน้าว่าไม่มีค่าแม้แต่สุนัขรับใช้!

"อิง... ให้ฉันได้ชดใช้เถอะนะ"
"ฉันไม่มีสามี... และลูกของฉันก็ไม่มีพ่อชื่อภพธร!"