เตรียมสอบเข้ารับราชการ ถาม ตอบ พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561

พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มีสาระสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติหน้าที่ของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) และการดำเนินการกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ ดังนี้
นิยามและขอบเขตของ "เจ้าพนักงานของรัฐ"
กฎหมายฉบับนี้กำหนดนิยามที่ครอบคลุมบุคคลหลายกลุ่ม เพื่อให้การตรวจสอบการทุจริตเป็นไปอย่างทั่วถึง:
• เจ้าพนักงานของรัฐ: หมายความรวมถึงเจ้าหน้าที่ของรัฐ, ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง, ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ, ผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ และคณะกรรมการ ป.ป.ช.
• เจ้าหน้าที่ของรัฐ: ครอบคลุมข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นที่มีตำแหน่งหรือเงินเดือนประจำ, พนักงานรัฐวิสาหกิจ, ผู้บริหารและสมาชิกสภาท้องถิ่น, รวมถึงบุคคลที่ใช้อำนาจทางปกครองตามกฎหมาย

• ผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูง: หมายถึง หัวหน้าส่วนราชการระดับกระทรวง ทบวง กรม, ปลัดกระทรวงกลาโหม, ผู้บัญชาการทหารสูงสุด, ผู้บัญชาการเหล่าทัพ และ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ รวมถึงผู้ว่าราชการจังหวัดและผู้บริหารสูงสุดของรัฐวิสาหกิจด้วย


หน้าที่และอำนาจของคณะกรรมการ ป.ป.ช.
คณะกรรมการ ป.ป.ช. มีอำนาจหน้าที่หลักในการตรวจสอบและดำเนินคดี ดังนี้:
• การไต่สวนและวินิจฉัย: ไต่สวนกรณีการกล่าวหาบุคคลว่ามีพฤติการณ์ ร่ำรวยผิดปกติ, ทุจริตต่อหน้าที่, หรือกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการหรือในการยุติธรรม

• การตรวจสอบทรัพย์สิน: กำหนดให้ผู้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สิน และดำเนินการตรวจสอบความถูกต้องและความมีอยู่จริง

• อำนาจในการสั่งการ: มีอำนาจสั่งให้ข้าราชการหรือบุคคลใดมาให้ถ้อยคำ หรือส่งเอกสารหลักฐานเพื่อประโยชน์ในการไต่สวน

• การคุ้มครองพยาน: มีอำนาจจัดให้มีมาตรการคุ้มครองช่วยเหลือผู้แจ้งเบาะแสหรือพยาน เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน

มาตรการเกี่ยวกับทรัพย์สินและการทุจริต
• ร่ำรวยผิดปกติ: หมายถึงการมีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นมากผิดปกติ หรือหนี้สินลดลงมากผิดปกติ หรือได้ทรัพย์สินมาโดยไม่มีมูลที่อ้างได้ตามกฎหมายสืบเนื่องจากการปฏิบัติหน้าที่

• การยึดหรืออายัดทรัพย์สิน: ในระหว่างการไต่สวน หากพบพฤติการณ์น่าเชื่อว่าจะมีการโอนย้ายหรือซุกซ่อนทรัพย์สิน ป.ป.ช. มีอำนาจสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินนั้นไว้ชั่วคราวได้
• ภาระการพิสูจน์: ในคดีร่ำรวยผิดปกติ ผู้ถูกกล่าวหามีหน้าที่พิสูจน์ หรือแสดงที่มาของรายได้หรือทรัพย์สินของตนต่อศาล