เสิ่นเจียหนิงคุณหนูสายตบยอดหมอผี

"แม่รองพาคนมามากมายเยี่ยงนี้แต่เช้าตรู่ มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าจวนราชครูเกิดเหตุร้าย" น้ำเสียงของนางกังวานใสไร้ความตื่นตระหนก
สวีหลานอ้าปากค้าง สมองหมุนคว้างอย่างหนัก สวีคังหายไปไหน ยาปลุกกำหนัดนั่นรุนแรงยิ่งนัก ไม่มีทางที่บุรุษใดจะทนได้ หรือว่ามันหาห้องไม่เจอ
"เจียหนิง เจ้าปลอดภัยดีหรือ เมื่อคืนแม่รองได้ยินเสียงคนแปลกหน้าเข้ามาแถวนี้ จึงเป็นห่วงกลัวว่าเจ้าจะได้รับอันตราย" สวีหลานฝืนปั้นหน้ายิ้ม ทว่าในใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุม
"ขอบพระคุณแม่รองที่ห่วงใย เมื่อคืนข้านอนหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงอันใดเลยเจ้าค่ะ" เสิ่นเจียหนิงแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่สวีหลานมองแล้วรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ
ทันใดนั้นเอง สาวใช้ประจำตัวของเสิ่นอิงอิงก็วิ่งกระหืดกระหอบแหวกหน้าฝูงชนเข้ามา ใบหน้าของนังบ่าวเต็มไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาราวกับเจ้าเข้า
"ฮูหยินรอง ฮูหยินรองเจ้าขาแย่แล้วเจ้าค่ะแย่แล้ว" สาวใช้ทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าสวีหลาน ร้องไห้สะอึกสะอื้น
"มีเรื่องอันใด ร้องห่มร้องไห้เป็นลางร้ายแต่เช้า" สวีหลานตวาดเสียงเกรี้ยวกราด หงุดหงิดที่แผนการไม่เป็นไปตามคาด
"มีโจรบุกห้องคุณหนูรอง" ฮูหยินรองถึงกับเข่าอ่อน