มาเฟียร้ายรักของสายขิม

"เฮียจะทำอะไร...!" สายขิมตะคอกเสียงสั่น เธออยู่คนละฝั่งเตียงกับเขาเหมือนเก็บวิ่งเล่นไล่จับ

แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องดวงตาสีน้ำตาลของสายขิม ไม่วาง ส่วนมือหนาก็ปลดเปลื้องชุดสูทหรูออกทีละชิ้น ทีละชิ้น พร้อมเผยร้อยยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว เขาวิ่งเข้าหาสายขิมยิ่งกว่าพายุคลั่งท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์ มัดกล้ามเนื้อทั้งร่างกายมันดูเซ็กซี่ยิ่งกว่านายแบบหรือดาราดังซะอีก

"กรี๊ด..! อีเฮียจะทำอะไร หยุดนะ" สายขิมปากตะโกนด่าเฮียพันธ์สินที่กระโดดขึ้นมาบนเตียงตั้งท่าจะจับเธอ
"จะจับทำเมียครับ..."ใบหน้ายิ้มแบบโรคจิตจนสายขิมขนลุกซู่

"เฮียจะบ้าหรอ..! จะมาบังคับขิมแบบนี้ได้ไง ไอ้เฮีย ไอ้หน้าด้าน! ทำไมเฮียไร้ยางอายแบบนี้"สายขิมเขวี้ยงหมอนข้างหมอนหนุนหัวใส่คนตัวโตประสาทกลับตรงหน้า

"บังคับได้...! ก็เฮียบอกอยู่นี่ไงว่าจะเอาขิมทำเมีย เฮียยอมหน้าด้าน ถ้าได้ขิมทำเมีย!" พันธ์สินไม่พูดปากเปล่าวิ่งกระโดดขึ้นที่นอนเพื่อข้ามฝั่งไปหาสายขิมที่ตั้งจะวิ่งหนี

"กรี๊ด...! เฮียอย่ามาใกล้ขิมนะ สายขิมวิ่งไปที่หน้าประตูเพยายามปลดล็อคประตูที่ปิดตาย "ช่วยด้วย! คิมหรือใครก็ได้ช่วยขิมด้วย!"แต่ช้าไปแล้วเฮียพันธ์สินประชิดตัวลากเธออุ้มตัวปลิวลอยขึ้นเตียงเหมือนเธอตัวเบาราวปุยนุ่น

เรื่องย่อ

เช้าวันต่อมา เมื่อสายขิมตกเป็นของพันธ์สินทั้งตัว...

"ขิมเกลียดเฮีย...!" สายขิมคว้ามีดปอกผลไม้ที่พันธ์สินกำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลให้กับสายขิม เขาบังคับใจเธอเมื่อคืนให้ตกเป็นเมีย

ดวงตาสีฟ้าสนิท จ้องมองตัวเล็กตรงหน้า ที่กำลังพยศ และเล็งมีดมาที่มาเฟียที่เหี้ยมโหดที่สุดในลอนดอน
"ทำไมเกลียดเฮียถึงขนาดจะฆ่าเฮียเลย?"

เขานั่งเฉย ๆ ที่โซฟา จ้องมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของสายขิม ผู้หญิงที่เขารักจนแทบบ้า ต้องฝ่าฟันหลายอย่าง เพื่อมายืนตรงนี้ เพื่อได้เห็นหน้าเธออีกซักครั้ง

"ขิมจะฆ่าเฮีย?" สิ้นเสียงสายขิมพุ่งปลายมีดแทงเข้าไปที่ไหล่ซ้ายเฉียดหัวใจไปนิดเดียว!

"พอใจหรือยัง..หรืออยากแทงอีก!?" พันธ์สินยิมให้กับสายขิมที่มือเปื้อนเลือดจนมือสั่น

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เริ่มอบอวลขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ ของร่างบาง

ที่ยังคงกำด้ามมีดไว้แน่น มือของเธอสั่นเทาจนเลือดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจากไหล่หนา หยดลงบนพรมราคาแพงหยดแล้วหยดเล่า

พันธ์สิน ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาปานน้ำแข็งกลับมีรอยยิ้มจางๆ ที่ดูเวทนาตัวเองอย่างถึงที่สุด นัยน์ตาสีฟ้าที่เคยดุดันบัดนี้สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่าแผลบนร่างกายหลายเท่าตัว

"ทำไมไม่หลบ... เฮีย! ขิมถามว่าทำไมไม่หลบ!" สายขิมหวีดร้องออกมา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ทั้งแค้น ทั้งกลัว และทั้งโหยหาอย่างประหลาด

"เฮียยอมตายด้วยมือขิม.. ถ้าเธอจะระบายความเสียใจทั้งหมดที่เฮียทำกับเธอ เฮียยอมแล้วขิม เฮียไม่ได้อยากร้ายกับเธอ เฮียอยากให้เธออยู่กับเฮียด้วยความเต็มใจ..."

"เฮียเห็นขิมเป็นตัวอะไร! สี่ปีก่อนทิ้งขิมไปเหมือนขยะ พอวันนี้กลับมาฉุดกระชากขิม ขืนใจขิม แล้วยังมาทำเป็นคนดีรับมีดขิมอีก... เฮียมันปีศาจ! เฮียมันไม่ใช่คน!"

"ถ้าการเป็นปีศาจ... มันทำให้เฮียได้หนูกลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง เฮียก็ยอมเป็น" พันธ์สินเอ่ยเสียงพร่า เขาไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นห้ามเลือดที่ไหลทะลักจนเสื้อเชิ้ตสีขาวโชกไปด้วยสีแดง

"แทงลงมาอีกสิขิม... ถ้ามันจะล้างความแค้นสี่ปีที่หนูต้องลำบาก ถ้ามันจะชดเชยน้ำตาที่หนูเสียไปเพราะความขี้ขลาดของเฮียในตอนนั้น... แทงตรงหัวใจเฮียเลยก็ได้ เฮียจะไม่ร้องซักคำ"

สายขิมทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเชียบ มีดปอกผลไม้หลุดจากมือตกกระทบพื้นเสียงดัง เคร้ง! เธอซบหน้าลงกับหัวเข่าสะอื้นไห้จนตัวโยน ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดสี่ปีพังทลายลงในพริบตาเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้

"เฮียทำแบบนี้ทำไม... ฮึก... เฮียหายไปสี่ปี ทิ้งขิมให้ตายทั้งเป็น ทิ้งให้ขิมต้องแบกหน้ากลับบ้านไปหาแม่ ขิมต้องพบจิตแพทย์ เพราะความทุกข์ทรมานจากการไม่มีเฮียอยู่ข้าง ๆ ฮื่อ คนชั่ว!"

พันธ์สินส่งยิ้มที่แสนรู้สึกผิดจับใจ เขาจับมีดในถือของสายขิมตั้งใจจะกระแทกเข้าอกข้างซ้าย แต่สายขิม กรี๊ด! ..เฮีย! เธอกรี๊ดพร้อมกับสะบัดมีดลงพื้น

ความจริงที่ว่าเธอต้องพึ่งพา 'จิตแพทย์' เพื่อประคองสติให้ผ่านพ้นแต่ละวันที่ไม่มีเขา... มันคือแส้ที่กระหน่ำฟาดลงบนกลางหลังของเขาแรงยิ่งกว่าการลงทัณฑ์ใด ๆ ในตระกูลคิงส์ตัน

"จิตแพทย์งั้นเหรอ..." พันธ์สินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า นัยน์ตาสีฟ้าไหวระริกด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

"เฮียมันชั่วจริง ๆ อย่างที่หนูว่า... เฮียคิดมาตลอดว่าการหนีไปจะทำให้หนูปอดภัย แต่มันกลับทำให้หนูเหมือนตายทั้งเป็น"

ในวินาทีที่สายขิมสะอื้นจนตัวโยน และทิ้งมีดลงพื้นด้วยความสับสน พันธ์สินกลับเอื้อมมือที่สั่นเทา ไปคว้ามีดปอกผลไม้เล่มนั้นขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวอย่างน่ากลัว เขาพลิกด้ามมีดแล้วจ่อปลายแหลมเข้าที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ตำแหน่งเดียวกับหัวใจที่เต้นรัวแรง

แต่สายขิม กรี๊ด! ..เฮีย! เธอกรี๊ดพร้อมกับสะบัดมีดลงพื้น

"ในเมื่อมือหนูไม่กล้าแทง... เฮียจะทำให้เอง!"

"เฮีย! จะทำอะไร!" สายขิมกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นชายหนุ่มตั้งท่าจะกระแทกคมมีดเข้าสู่จุดตายของตัวเอง

"ถ้าความตายของเฮียมันจะช่วยหนูได้ ถ้ามันจะทำให้หนูไม่ต้องไปหาจิตแพทย์เพื่อลืมผู้ชายสารเลวคนนี้... เฮียก็จะทำ!" พันธ์สินคำรามพร้อมกับออกแรงกดปลายมีดจนทะลุผ่านเนื้อผ้าสีขาว เลือดเริ่มซึมออกมาเป็นจุดเล็กๆ ตรงขั้วหัวใจ

"กรี๊ดดด! ไม่นะเฮีย! หยุดเดี๋ยวนี้!" สายขิมพุ่งตัวเข้าไปตะครุบมือหนาไว้ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสะบัดมือเขาออกจนมีดเล่มนั้นกระเด็นไปตกที่มุมห้องเสียงดัง เคร้ง!

ร่างบางสั่นสะท้านเธอโผเข้าทุบตีอกแกร่งที่เปื้อนเลือดของเขาอย่างบ้าคลั่ง

"เฮียมันบ้า! เฮียมันเห็นแก่ตัว! สี่ปีก่อนก็ทิ้งขิมไปไม่บอกลา พอตอนนี้จะมาฆ่าตัวตายต่อหน้าขิมอีกเหรอ! เฮียอยากให้ขิมเป็นบ้าไปจริงๆ ใช่ไหม!"

พันธ์สินรวบตัวหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอดแน่น เขาซุกหน้าลงกับไหล่บางที่สั่นเทา ปล่อยให้น้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างไหลรินออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เลือดจากไหล่ซ้ายที่ฉีกขาดเปรอะเปื้อนไปตามชุดของสายขิมจนดูสยดสยอง แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือ

"เฮียขอโทษ... ขิม เฮียขอโทษ" เขาพร่ำบอกคำเดิมซ้ำๆ ประหนึ่งคนเสียสติ

"เฮียไม่รู้จะทำยังไงให้หนูหายแค้น เฮียไม่รู้จะทำยังไงให้ความทรงจำร้าย ๆ พวกนั้นมันหายไป เฮียรักหนู... รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว"

สายขิมนิ่งงันไปในอ้อมแขนที่โชกเลือด ความอบอุ่นที่คุ้นเคยผสมผสานกับความเจ็บปวดที่บาดลึก เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลพราก เธอเกลียดเขา... เกลียดที่เขาทำลายชีวิตเธอ