เสน่ห์จันทร์อาถรรพ์

"สิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าไม่มี

และสิ่งที่เชื่อใจที่สุด...อาจทำร้ายเราได้รุนแรงที่สุด"



หูเธอแว่วเสียงของผู้ชายคุ้นหูคนนึง "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหนูเจ็บปวดแบบนี้อีกต่อไป"

คิรันวางเทียนคู่ลงกลางพื้นไม้

เปลวไฟยังไม่ถูกจุด

แต่บรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้ง

"พิธีนี้ไม่ทำให้เธอหายดีทันที"

เขาพูดเสียงเรียบ

"มันแค่ตัดสิ่งที่ไม่ควรอยู่กับเธอออกไป"

พิมพ์มาดากำมือแน่น

"แล้วถ้าฉันไม่เห็นอะไรล่ะ"

คิรันมองเธอ นานกว่าปกติ

"ถ้าเธอไม่เห็น…แปลว่าเธอยังไม่พร้อม"



เขาผูกด้ายสายสิญจน์รอบข้อมือเธอ

นิ้วมือเขาอุ่น ต่างจากอากาศเย็นเยียบรอบตัว



เมื่อคาถาเริ่มต้น

พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกดึงออกจากอก

ลมหายใจติดขัด

น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว



และในวินาทีนั้นเอง

เธอ "เห็น"

เงาดำที่แนบติดอยู่กับแผ่นหลังของตัวเอง

เส้นด้ายบาง ๆ ที่ลากยาวไปยังชื่อของใครบางคน

พิมพ์มาดาร้องไห้เสียงสะอื้น

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะความจริงมันเจ็บเกินกว่าจะปฏิเสธได้อีก