ขังรักนักโทษสวาท

"กูเกลียดมึง"

ปิ่นกมลตะโกนใส่หน้าอินทนิล

"กูก็โคตรเกลียดมึงเลย มึงจำคำพูดของกูไว้นะ กูจะทรมานมึงจนมึงทนไม่ไหวแล้วร้องเรียกหาความตายเลยล่ะ มึงจะได้รู้ว่ากว่าที่นนท์จะตายต้องทรมานมากแค่ไหนและวันนี้มึงต้องรับผลกรรมที่มึงก่อขึ้น"

อินทนิลพูดจบก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทันทีก่อนจะกระชากตัวของปิ่นกมลเข้ามาหาตัวเองด้วยความแรงจนปิ่นกมลนั้นเผลอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บที่ถูกกระชากแรงขนาดนั้น

"อย่าทำกูนะกูขยะแขยงมึง"

"งั้นกูก็จะทำ"

อินทนิลพูดจบก็กระแทกเข้าไปจนสุดลำ ทำให้ปิ่นกมลที่ยังไม่พร้อมและไม่ถูกเล้าโลมได้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ยยยย ไอ้บ้าไอ้โรคจิตกูเจ็บนะ"

"แต่คนโรคจิตก็คือผัวของมึงนะ"

"ตัวประหลาดอย่างมึงกูไม่รับเป็นผัวหรอก เพราะกูรังเกียจและขยะแขยงมึงมาก"

อินทนิลได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

"ปากดีนักนะมึง ขยะแขยงกูมากใช่ไหม กูจะเอามึงจนมึงตายคาอกกูไปเลย"

"กรี๊ดดดดด"

สิ้นสุดเสียงพูดของอินทนิลเธอก็อัดสะโพกใส่ปิ่นกมลด้วยความแรงและเร็วทำให้จุดกึ่งกลางกายของปิ่นกมลมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดเพราะถูกฉีกขาดปิ่นกมลก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานเจียนตาย เธอถูกแม่ของอินทนิลตียังไม่ทรมานเท่ากับอินทนิลทำกับเธอในตอนนี้เลย