หรูชิงเย่ชายาสายฟาดของท่านอ๋องเก้า

"เจ้าเป็นแค่อนุภรรยาชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรมากล่าววาจาลบหลู่เบื้องสูง ลบหลู่เกียรติของท่านอ๋องเก้า และใส่ร้ายเปิ่นหวางเฟย" หรูชิงเย่หรี่ตาลง
"ชิงจู"
"ทูลพระชายา บ่าวอยู่นี่เพคะ" ชิงจูสาวใช้คนสนิทก้าวออกมาด้านหน้าพร้อมรับคำสั่ง
"อนุภรรยาผู้นี้ล่วงละเมิดเบื้องสูง ขาดซึ่งจรรยามรรยาท ตบปากนางยี่สิบทีเพื่อให้จำใส่ใจว่าที่นี่คือวังหลวง ไม่ใช่สถานที่ที่สตรีไร้สกุลจะมาเห่าหอนได้ตามใจชอบ"
"พระชายา ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ องค์รัชทายาททรงโปรดปรานหม่อมฉัน หากท่านแตะต้องหม่อมฉัน องค์รัชทายาทไม่ยอมแน่" เสิ่นเมิ่งเอ๋อร์กรีดร้องเสียงหลง
"ทำโทษนางเดี๋ยวนี้" หรูชิงเย่สั่งการเสียงเฉียบขาดโดยไม่สนใจคำขู่
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ชิงจูที่รอคอยเวลานี้มานานง้างมือตบลงบนใบหน้าของเสิ่นเมิ่งเอ๋อร์อย่างแรงจนหน้าหัน เสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อดังสนั่นไปทั่วศาลา สตรีคนอื่นๆ ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครกล้าก้าวออกไปห้ามปราม
เพราะหรูชิงเย่อ้างกฎระเบียบของราชสำนักอย่างถูกต้อง รอยนิ้วมือสีแดงเถือกปรากฏชัดเจนบนใบหน้าที่เคยงดงามของอนุภรรยาคนโปรด เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก
เพียะ! เพียะ!
เมื่อตบครบยี่สิบที ร่างของเสิ่นเมิ่งเอ๋อร์ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ผมเผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าบวมเป่งจนดูไม่ได้ นางร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความอับอายและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
"หยุดนะ พวกเจ้ากำลังทำอันใดกัน"
เสียงตวาดกร้าวของบุรุษดังขึ้นจากทางเดินเข้าอุทยาน เซี่ยจือหวายในชุดคลุมสีทองก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง