ทะลุมิติครั้งนี้ฉันจะเป็นเศรษฐีนีอันดับหนึ่ง

[ยินดีต้อนรับโฮสต์คนใหม่ เข้าสู่โปรแกรมทดสอบความเป็นมนุษย์]

เมิ่งจื่ออวี้ตกใจถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะตั้งสติแล้วถามออกไป

"ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม ว่าที่คุณพูดหมายความว่าอะไร"

[ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ฉัน เม่ยเม่ย เป็นระบบลำดับที่ 389 ของโปรแกรมทดสอบความเป็นมนุษย์ และโฮสต์คือผู้ที่ระบบแห่งนี้เลือกให้เป็นผู้เล่นลำดับที่ 3,389 ค่ะ]





แม่เฉินมองตามหลังลูกสะใภ้ ก่อนจะมองไปที่ถุงใส่ขนมเปี๊ยะที่ส่งกลิ่นหอมทั่วห้อง

"แม่ พี่สะใภ้รองโดนผีเข้าหรือเปล่าครับ" เฉินชวนลูกชายคนที่สามรีบลุกขึ้นมา

"แม่ เราต้องช่วยเสี่ยวหมิง กับเสี่ยวซิน ไม่อย่างนั้นผีร้ายตัวนั้นอาจจะฆ่าหลานของผม" เฉินชวนพูดจบแม่เฉินก็ยกมือขึ้นตบหัวลูกชาย

"ปากของแกนี่มันน่าจะเอาเข็มมาเย็บปิดซะ ไปนั่งกินข้าว" แม่เฉินหยิบถุงขนมเปี๊ยะก่อนจะเปิดดูด้านใน





เมิ่งจื่ออวี้มองเคียวเกี่ยวข้าวในมือ อากาศช่วงนี้ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เธอลงมือทำงานตามน้องสะใภ้ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเมิ่งจื่ออวี้รู้สึกว่าหลังของเธอปวดจนยืนแทบไม่ไหว

"เม่ยเม่ยมียาแก้ปวดไหม" เมิ่งจื่ออวี้เอ่ยถาม

[โฮสต์อยากได้แบบกินหรือแบบฉีด ถ้าแบบฉีดจะหายทันทีที่ยาเข้าสู่กระแสเลือด]

"ฉันฉีดเองไม่เป็น" เมิ่งจื่ออวี้สนใจแบบฉีดแต่จะให้เธอถือเข็มฉีดยาฉีดให้ตัวเองเธอก็ไม่กล้าพอ

[เรื่องนั้นระบบจะจัดการให้เอง]

"ฉันเอาแบบฉีด" เมิ่งจื่ออวี้ให้เม่ยเม่ยหักเงินและฉีดยาให้เธอ

ความรู้สึกเจ็บที่ต้นแขนเหมือนกับมดกัด ก่อนที่ความเจ็บปวดจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง





"พวกลูกเข้านอนได้แล้ว เสี่ยวหมิงนอนกับพ่อเหมือนเดิมนะ" เมิ่งจื่ออวี้พูดจบก็ไม่ทันสังเกตสีหน้าของสามีที่เปลี่ยนไป

"ผมนอนกับคุณไม่ได้หรือครับ" ในที่สุดเฉินเทียนก็ทนไม่ไหว เขารีบถามขึ้น

"คุณจะนอนกับฉันได้ยังไง" เมิ่งจื่ออวี้ตกใจ

"ภรรยาเราเป็นสามีภรรยากัน ทำไมจะนอนห้องเดียวกันไม่ได้" เฉินเทียนเองก็ไม่ยอม เขาคิดตั้งแต่อยู่ที่ค่ายทหารว่ากลับบ้านครั้งนี้จะต้องนอนกอดภรรยาให้ได้

"แต่ว่า" เมิ่งจื่ออวี้อยากจะบอกว่าเธอกับเขาเป็นแค่สามีในนามกันเท่านั้น

"แม่ครับ เตียงของผมมันเล็กไป อีกอย่างผมนอนดิ้นให้พ่อนอนกับแม่เถอะ" เฉินหมิงเงยหน้าพูดกับแม่

เมิ่งจื่ออวี้มองดูลูกชายเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์นักนะ คราวก่อนนอนกันได้ทำไมคราวนี้ถึงนอนไม่ได้

"เอาล่ะ ฉันจะเข้าไปจัดเตรียมที่นอน" เมิ่งจื่ออวี้จนปัญญาจะให้เขานอนด้านนอกก็ไม่ถูกต้องนัก

เฉินเทียนอมยิ้มก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ลูกชาย ตอนที่เมิ่งจื่ออวี้เข้าครัวทำอาหารสองพ่อลูกได้กระซิบกัน เฉินเทียนเป็นคนบอกให้ลูกชายพูดประโยคนั้นเอง