ข้าคือชายาที่ถูกเกลียดของท่านอ๋อง

เสียงมโหรีดังกังวานไปทั่วถนนสายหลักของเมืองฉางหลิน ขบวนเจ้าสาวของตระกูลฟางนั้นช่างยาวเหยียดสุดสายตา สมฐานะบุตรสาวสายตรงของเสนาบดีกรมพิธีการที่ได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ในครั้งนี้ ทว่าภายในเกี้ยวสีแดงมงคล ฟางลู่ชิงกลับไม่ได้มีความรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้คือหมากตัวหนึ่งในกระดานการเมืองที่บิดาของนางวางไว้

เมื่อเกี้ยวหยุดลงหน้าตำหนักฉินอ๋อง ความเงียบเชียบที่ผิดปกติทำให้บรรยากาศมงคลมลายหายไป บ่าวรับใช้ในตำหนักไม่มีใครสวมชุดสีแดงต้อนรับแม้แต่คนเดียว

"เชิญพระชายาลงจากเกี้ยวรับพิธี..." เสียงพ่อบ้านชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ลู่ชิงก้าวลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่เมื่อนางมองไปยังตำแหน่งเจ้าบ่าว กลับพบเพียงบ่าวรับใช้ชายคนหนึ่งที่อุ้มไก่ตัวผู้ตัวเขื่องที่ผูกผ้าแดงไว้ที่คอ

"ท่านอ๋องทรงติดพันภารกิจสำคัญ จึงมีรับสั่งให้ 'เจ้าไก่ตัวนี้' เข้าพิธีคำับฟ้าดินแทนพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"

เสียงหัวเราะเยาะหยันจากแขกเหรื่อที่มารอดูความอัปยศดังขึ้นทันที ลู่ชิงเม้มริมฝีปากแน่นภายใต้ผ้าคลุมหน้า ความอับอายครั้งนี้ลามไปถึงขั้วหัวใจ แต่นางกลับสูดหายใจลึก ยืดหลังตรง

(ในเมื่อท่านอยากประจานข้า ข้าก็จะทำให้เห็นว่าบุตรสาวตระกูลฟางไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ!)

นางคำนับไก่ตัวนั้นอย่างสงบและสมบูรณ์แบบที่สุด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่คิดว่านางจะร้องไห้วิ่งหนีไป

เทียนมงคลเล่มหนาเผาไหม้ไปกว่าครึ่งเล่ม ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายเย็นเยือก เซี่ยจวินเหอเดินเข้ามาในชุดสีดำสนิทราวกับไว้ทุกข์ เขาไม่ได้มองใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดของลู่ชิงแม้แต่นิดเดียว

ทันทีที่สบตากัน มือหนาก็พุ่งเข้ามาบีบคอนางอย่างแรงจนแผ่นหลังของนางกระแทกกับเสาเตียง!

"อึก... ท่านอ๋อง..." ลู่ชิงดิ้นรน ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะขาดอากาศ

"ฟางลู่ชิง... เจ้ากับพ่อของเจ้าคิดว่าการมุดหัวเข้ามาในตำหนักของข้าจะช่วยให้พวกเจ้าพ้นผิดงั้นหรือ?" น้ำเสียงของเซี่ยจวินเหอเย็นเฉียบราวกับมาจากขุมนรก "สิบห้าปีก่อน พ่อของเจ้าใส่ร้ายเสด็จแม่ของข้าจนต้องตาย วันนี้เจ้ามาตกอยู่ในมือข้า... ข้าจะทำให้เจ้าโหยหาความตายแต่ไม่ได้ตาย!"

สายตาของเขาที่จ้องมองนางนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่สามารถฆ่าคนได้ แต่ลู่ชิงกลับไม่หลบตา นางพยายามใช้มือทั้งสองข้างยันแผงอกของเขาไว้ และจ้องกลับด้วยแววตาที่สั่นระริกแต่แข็งกร้าว

"ถ้าท่าน... เกลียดข้าถึงเพียงนั้น... เหตุใดไม่สังหารข้าเสียตอนนี้เลยเล่า..." นางเค้นเสียงออกมา "ในเมื่อท่านไม่ได้เต็มใจแต่ง... พรุ่งนี้เช้า... เราก็เขียนใบหย่ากันเสีย!"

คำว่า 'ใบหย่า' ทำให้มือของเซี่ยจวินเหอชะงักไปชั่วครู่ เขามองสตรีเบื้องหน้าที่กล้าท้าทายเขาทั้งที่ลมหายใจรวยริน เขาแสยะยิ้มที่น่ากลัวที่สุดออกมาก่อนจะปล่อยมืออย่างกะทันหันจนนางทรุดลงไปไอโขลกบนพื้น

"หย่างั้นหรือ? เจ้าฝันไปเถอะ" เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูนาง "ข้าจะเก็บเจ้าไว้ดูความพินาศของตระกูลฟางทีละนิด ส่วนคืนนี้... เจ้าก็นอนบนพื้นเย็นๆ นี่ไปเสีย อย่าได้หวังว่าจะได้แตะต้องเตียงของข้า!"

พูดจบเขาก็ทิ้งเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลู่ชิงนั่งอยู่บนพื้นห้องที่หนาวเหน็บเพียงลำพัง ความเจ็บที่ลำคอยังไม่เท่าความสับสนในใจว่าสิ่งที่บิดานางทำในอดีตคืออะไรกันแน่!