ขุนพลฆ่าล้างโคตร

“หมอบ!” ขุนพลผลักมีนาลงข้างทาง แล้วกระโจนเข้าแนวต้นไม้ใหญ่แก่นลั่น
ปืนลูกซองซัดเต็มอกคนขี่คันแรกจนร่างกระเด็นออกจากรถ เปี๊ยกวิ่งอ้อมทางด้านหลัง เมื่อระเบิดควันหมดก็ ปาระเบิดมือซัดใส่คันที่สอง เสียงระเบิดดังสะท้อนในหุบเขา
เศษเหล็กและควันไฟกระจาย กลิ่นกำมะถันผสมกลิ่นเลือดคละคลุ้งในอากาศ เสียงปืนเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสี่คน

“พวกมันปิดทางกลับแล้ว” แก่นพูดพลางเช็กกระสุนที่เหลือไม่มาก
“เราต้องใช้เส้นเลาะแม่น้ำด้านตะวันตก”
ขุนพลพยักหน้าแม้จะรู้ว่ามันเสี่ยงเพราเส้นทางนั้นผ่านโตรกผาลึกแต่ก็เป็นทางเดียวที่ยังเปิดอยู่การเดินทางต่อเป็นเหมือนฝันร้ายป่าทึบปกคลุมจนแสงส่องไม่ถึง

“หยุด”ขุนพลยกมือให้สัญญาณทีมทั้งหมดหยุดก้าวทันทีเขาก้มลงดูรอยเท้าสดใหม่บนดินชื้นมันไม่ใช่ของสัตว์แต่เป็นรองเท้าบู๊ตทหารและมีรอยลากของลังไม้หนักๆ
“พวกมันขนของผ่านทางนี้” ขุนเขากระซิบ

“มีรอยลากของหนัก...หรือมันกำลังขนอะไรออกไป…” ขุนพลพึมพำ ก่อนส่งสัญญาณให้ทุกคนเคลื่อนต่ออย่างเงียบที่สุด ไม่นานก็ถึงโตรกผา น้ำตกสายเล็กไหลลงจากด้านบน เสียงน้ำตกดังก้องกลบเสียงรอบข้างได้ดี พวกเขาใช้เชือกโรยตัวลงทีละคน
แต่ทันทีที่ขุนพลลงถึงพื้น เสียงปืนดังขึ้นจากขอบผา กระสุนเจาะพื้นหิน
จนสะเก็ดแตกกระจาย

ขุนเขาตะโกนลั่น “ระวัง!” เธอยกปืนขึ้นยิงสกัด
“ปัง!” กระสุนเจาะหมวกเหล็กของศัตรูหนึ่งคนร่วงลงน้ำ ขุนพลกดวิทยุสั้นๆ
“เข้าไปในช่องเขา!” ช่องเขาทางตะวันตกเป็นทางเดินแคบ ๆ มีผนังหินสูงชันทั้งสองข้าง แสงส่องได้เพียงบางเบาเสียงฝีเท้าศัตรูดังสะท้อนมาจากหลายทิศทาง ดูเหมือนพวกมันมีจำนวนมากกว่า

ขุนพลให้ทีมแบ่งเป็นสองกลุ่ม เขากับเจ้าแก่นล่อศัตรูไปด้านหน้า ส่วนขุนเขากับเปี๊ยกคอยซุ่มยิงจากมุมสูง ที่หินยื่นออกมา แผนได้ผลทันที ศัตรูพุ่งตามขุนพลและแก่นไปตรงทางแคบ โดยไม่รู้ว่าถูกเล็งจากด้านบนขุนเขามือสไนท์เปอร์ ลั่นปืนไรเฟิลแบบเซมิออร์โต้ เสียงกระสุนกระแทกหมวกและเกราะของศัตรูทีละคนเลือดไหลลงพื้นหินเป็นสาย

เปี๊ยกโยนระเบิดแรงดันใส่กลุ่มหลัง เสียงระเบิดทำให้ร่างศัตรูกระเด็นกระแทกผนังหินอย่างแรง เสียงกรีดร้องสะท้อนไปทั่วโตรกผา ราวเสียงจากนรกอเวจี แม้พวกเขาจะฝ่าออกมาได้ แต่กระสุนของทีม เหลือเพียงไม่กี่แม็กกาซีน เส้นทางข้างหน้าพวกเขาคือป่ารกชัฏ ที่ต้องอ้อมไกลกว่าจะกลับเข้าหมู่บ้านได้ทัน

ขุนพลหยุดก้าวเท้า เพราะเห็นสิ่งหนึ่งบนพื้น เศษผ้าสีแดงสดเปื้อนเลือดเป็นลายผ้าที่เขาจำได้ดี…มันคือผ้าคาดเอวของ
“ไอ้น้อย” เด็กหนุ่มในหมู่บ้านที่เคยช่วยเขา ลากไม้เมื่อสัปดาห์ก่อนขุนพลกำมันแน่น แววตาแข็งขึ้น
“พวกมันไม่ใช่แค่ผ่านทาง พวกมันมาที่นี่เพื่อจับตัวคน”

ขุนเขามองหน้าพี่ชาย “แล้วเราจะทำไงต่อ? เรากลับไปตอนนี้ทันไหม?” ขุนพลเงยหน้ามองเส้นทางข้างหน้า หมอกหนาเริ่มกลับมาปกคลุมเหมือนจะปิดบังบางอย่าง และดูเหมือนกับว่ามันจะไม่ใช่หมอกธรรมดา เสียงลมที่พัดผ่านราวกับคำเตือนว่าพวกเขากำลังเดินเข้าสู่กับดักของศัตรู
“เราจะกลับหมู่บ้าน…แต่ไม่ใช่แค่กลับ เราจะเอาตัวไอ้น้อยกับใครก็ตามที่พวกมันจับมากลับไปด้วย”

ลูกทีมพยักหน้าพร้อมกัน แม้รู้ว่าหมู่บ้านอาจกลายเป็นสนามรบในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ขุนพลเดินนำหน้าโดยสายตากวาดไปรอบด้าน ทุกวินาที ปืนในมือหนักขึ้นตามแรงบีบ กล้ามเนื้อตึงราวกับพร้อมระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ขุนเขาตามหลังเขาอย่างเงียบๆ เธอจับปืนไรเฟิลไว้แน่น ดวงตาคมกริบจดจ้องทุกความเคลื่อนไหวรอบด้าน เสียงกิ่งไม้หักแผ่วเบามาจากด้านซ้าย ทำให้ขุนพลหยุดกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นและส่งสัญญาณมือสให้หยุดหยุด

ลูกทีมทั้งหมดฉากตัวหลบเข้าหลังต้นไม้ มีนากลั้นหายใจ พยายามฟังทิศทางเสียง ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดฝันก็กระโจนแผล็วออกมาจากไพรทึบอีกด้านพร้อมกับเสียงโฮกฮึ่ม
“โฮกกก..ปัง..ปัง ปัง ปัง” ทั้งสี่สาดกระสุนไปพร้อมกัน ทุกนัดปะทะเข้ากับร่างเสือใหญ่ มันแค่กระเด็นไปแต่กระสุนไม่ระคายผิวมันเลย