หากแค่เพียงรู้สึกผิด

"คุณใช่ไหมที่เป็นเจ้าของที่นี่ ถ้าใช่ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" พอเห็นว่ามีคนอยู่ที่นี่จริง ก็เริ่มที่จะโวยวายเสียงดังขึ้นมาทันที เพราะคิดไว้ในใจอยู่แล้วว่าจะต้องมีใครอยู่ที่นี่แน่ๆ และต้องเป็นการจัดฉากอะไรสักอย่างแน่
"อาจจะใช่หรือไม่ก็ได้" น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ตัวของเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองน่ะเป็นของที่นี่จริงๆ หรือไม่เพราะเจ้าของที่ไหนกันจะไม่รู้วิธีออกไปจากที่ของตัวเอง
"นี่คุณอย่ามากวนได้ไหม รีบปล่อยฉันออกไป ฉันอยากออกไปที่นี่แล้ว"
"ที่ฉันตอบว่า อาจจะใช่หรือไม่ก็ได้ นั้นก็เพราะว่าตัวของฉันเองก็ไม่รู้ว่าประตูปานใหญ่นี้มันจะต้องทำยังไงกันแน่ ถึงจะยอมเปิดขึ้นฉันไม่สามารถออกอะไรเธอได้เลย"
"อย่ามาตลกได้ไหม นี่สมรู้แล้วคิดกับแม่ฉันใช่ไหม ที่จะเอาฉันมาขังไว้ที่นี่ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าไม่ยอมปล่อยนะได้เห็นดีกันแน่ฉันจะพังที่นี่ไม่ให้เหลือซากเลย"
"ตามสบายเถอะถ้าเธอไม่เหนื่อย แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับใครทั้งแหละ ฉันไม่รู้จักแม่ของเธอด้วยซ้ำ แม้เธอจะพยายามแค่ไหนก็ตาม เธอไม่มีทางที่จะออกไปจากที่นี่ได้หรอกนะเพราะฉันลองมาหมดทุกอย่างก่อนเธอแล้ว"
"เหอะ คุณนะอาจจะใช่ แต่ฉันน่าจะโง่เหมือนคุณหรอก แค่นี้ยังไงฉันออกไปได้แน่นอน แล้วถ้าฉันออกไปได้นะเราได้เห็นดีกันแน่" รวมไปถึงแม่ของเธอด้วยที่จะได้เห็นดีกันแน่ ที่กล้าที่จะมาทำแบบนี้กับเธอ
"เธอกำลังอวดดี ที่นี่มันไม่สามารถออกไปได้ตามใจเธอหรอก เธอจะออกไปได้ก็ต่อเมื่อ เธอทำในสิ่งที่มันต้องการ ถ้าเธอทำได้ในสิ่งที่มันต้องการให้เธอทำ หรือไม่ก็ทำให้เธอได้รู้ในสิ่งที่เธอไม่รู้ เธอทำมันได้เธอก็อาจจะได้ออกไป แต่ถ้าไม่......หึ"
"ฉันไม่เชื่อคุณหรอก ถ้าฉันออกไปได้นะคุณได้เห็นดีกับฉันแน่นอน"
"ตามสบายเถอะถ้าเธอทำได้ แต่อย่าลืมว่าทุกอย่างมีเวลาของมัน อย่าลืมคิดถึงแต่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้จนลืมคิดถึงเรื่องที่เป็นไปได้ก็แล้วกัน" เมื่อตัวของได้เอ่ยบอก ในสิ่งที่ตัวเองนั้นรู้ให้หญิงสาวได้รับรู้แล้ว ตัวของเธอก็หันหลังกลับ และก้าวเดินเข้าไปภายในตัวของคฤหาสน์ โดยที่ไม่ได้หันกลับมาสนใจคนที่ยังยืนอยู่ด้านหลัง ในเมื่อพยายามก็ปล่อยให้ทำไป เพราะบางครั้งก็ต้องทำมันดู ถึงจะได้รู้ว่า ไม่ใช่ทุกการพยายาม จะประสบความสำเร็จ