คุณป๋าฮะ Don’t leave me please

หักห้ามตัณหาตัวเองมาได้ตั้งนาน เด็กขี้ยั่วซึ่งพ่วงสถานะเด็กในปกครองกลับทำให้ภาคินต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ความวุ่นวายเริ่มต้นจากความสัมพันธ์อันผิดพลาด แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็ปล่อยเด็กคนนี้ไปไหนไม่ได้แล้ว



สปอยล์เนื้อหา

"คุณป๋าไม่ต้องสนใจหรอกว่าวาจะเป็นตายร้ายดียังไง แค่ต่างคนต่างอยู่ลืมๆมันไป คุณป๋าเองก็ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอฮะ"

"จะให้ลืมได้ไงออกจะฟินซะขนาดนั้น…ตอนนี้ก็ยังอยากทำอีกอยู่เลย" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบพร้อมกับยกยิ้ม ผมผลักคุณป๋าออกสุดแรงก่อนง้างมือหมายจะตบคนที่พูดจาไม่เข้าหู แต่ทว่าอีกฝ่ายเร็วกว่ามือใหญ่คว้าข้อมือผมไว้แล้วดึงเข้าไปปะทะอกแกร่งอีกครั้ง

"วาเป็นเด็กในปกครองของคุณป๋านะ"

"เธอเป็นคนทำลายสถานะนั้นตั้งแต่วันที่เธออ้าขาให้ฉันแล้วสองวา…ให้มองเธอเหมือนเดิมคงยากหน่อย"

"แล้วตอนนี้วาเป็นอะไรสำหรับคุณป๋าฮะ" ผมมองคุณป๋าอย่างรอคำตอบ นิ้วยาวเกลี่ยแก้มผมไปมาแล้วหยุดที่ริมฝีปาก

"แล้วอยากเป็นอะไรล่ะ…"

"อย่างคุณป๋า แค่คนรู้จักยังไม่อยากเป็นเลยฮะ" คิดว่าตัวเองดีนักหรือไง ทำผมเสียใจแทบตายอุตส่าห์กอดขาอ้อนวอนยังไม่คิดจะสนใจกันแล้วทำไมผมถึงต้องอยากเป็นอะไรกับคนแบบนี้ด้วย

"เหรอ…นึกว่าอยากเป็นเมีย"

"เลิกพูดๆบ้าสักที"

"ฉันพูดเรื่องจริง ไม่งั้นเธอจะถึงขั้นวางแผนเพื่อให้ได้นอนกับฉันทำไม"

"ก็ตอนนั้นวายังเด็ก…" ผมไม่ทันได้อธิบายอะไรคุณป๋าขัดขึ้นพร้อมกับประโยคที่ฟังแล้วหางคิ้วกระตุก

"ถ้าคิดเรื่องแบบนั้นได้ ฉันว่าไม่เด็กแล้วนะ"

"จะอะไรก็ช่างฮะ ต่อไปนี้เลิกยุ่งกับวาสักที วาไม่ได้คิดกับคุณป๋าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

"คงไม่ได้หรอก ก็ฉันพิศวาสเธอซะขนาดนี้ หึ"