เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 10

ภายในโถงกลาง เสิ่นอวี้ชิง ที่เพิ่งจะดื่มน้ำแกงสงบจิตสงบใจไปได้เพียงครึ่งถ้วย ถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อเห็นตราประทับสีแดงฉานบนซองกระดาษที่คุ้นตา มือท้วม ๆ ของเขาสั่นระริกขณะคลี่เนื้อความออกมาอ่าน เนื้อความข้างในสั้นกระชับทว่าบาดลึกถึงขั้วกระเป๋าเงิน

'ฐานปฏิบัติหน้าที่โดยพลการ ก้าวก่ายราชการกรมอาญา ให้งดเบี้ยหวัดกึ่งหนึ่งเป็นเวลาสามเดือน แก่ถังจั้น และ กวนเฮ่าหลุน ส่วนนายอำเภอผู้บังคับบัญชา... ให้ภาคทัณฑ์ไว้เป็นที่ประจักษ์ในฐานะที่มิอาจควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาได้!'

"พวกเจ้า! ไอ้พวกตัวซวย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดแหวของเสิ่นอวี้ชิงดังลั่นโถงกลาง จนบ่าวไพร่ต่างพากันสะดุ้ง ถังจั้น กับ กวนเฮ่าหลุน ที่เพิ่งเดินเข้ามา ถูกเรียกตัวเข้าพบด้วยความเร็วแสง ทั้งสองยังมิทันจะได้อ้าปากแก้ตัว นายอำเภอเสิ่นที่มีใบหน้าเขียวสลับขาว ก็ขว้างม้วนกระดาษใส่หน้าถังจั้นอย่างแรงจนขอบกระดาษบาดแก้ม

"เห็นหรือไม่! ผลงานอันยอดเยี่ยมของพวกเจ้า!" เสิ่นอวี้ชิงตัวสั่นเทิ้ม หนังตาขวากระตุกเร็วกว่าจังหวะรัวกลองเมื่อเช้าเสียอีก "ข้าอุตส่าห์อยู่อย่างสงบ เจียมตัวมิให้ใครเห็นหัว แต่พวกเจ้ากลับแกว่งเท้าหาเสี้ยน ไปมีเรื่องกับท่านหานเฟิงถึงกลางทาง! ตอนนี้เบี้ยหวัดพวกเจ้าหายไปกึ่งหนึ่งน่ะมันเรื่องเล็ก แต่ชื่อข้าที่ถูกหมายหัวในกรมอาญาน่ะมันเรื่องใหญ่! หากพวกเจ้ายังสร้างเรื่องให้ข้าอีก ข้าจะมิจำหน่ายพวกเจ้าออกจากราชการเฉยๆ แต่จะส่งพวกเจ้าไปล้างส้วมที่คุกหลวงด้วยตนเอง!"

หลังจากด่าทอจนหอบหายใจไม่ทัน เสิ่นอวี้ชิงก็ทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้พลางสั่งการบ่าวไพร่เสียงสั่น "ไป... ไปเตรียมรถม้า บ่ายนี้ข้าจะไปวัดผู่จี้ ข้าต้องไปรดน้ำมนต์สะเดาะเคราะห์กับท่านไต้ซือเสียหน่อย ตั้งแต่รุ่งเช้าจนถึงยามนี้ ข้าได้รับจดหมายด่วนจากกรมอาญามาสองฉบับแล้ว ข้าเกรงว่าตะวันยังมิพ้นดิน ข้าอาจจะได้จดหมายเรียกตัวไปประหารแทน!"