เจ้าหญิงต้องคำสาปกลายเป็นแมวน้อย

คำโปรย
“เมื่อองค์หญิงจอมซนถูกสาปให้กลายเป็นแมว... ทางรอดเดียวคือต้องให้ ‘อัครเสนาบดี’ ศัตรูเบอร์หนึ่งเป็นคนเลี้ยง!”
เจียงเยว่เล่อ องค์หญิงผู้รักอิสระดันซวยซ้ำซ้อน ถูกคำสาปปริศนาเปลี่ยนร่างเป็นแมวขาวในยามกลางวัน และจะกลับเป็นคนได้เพียงชั่วเวลาเที่ยงคืน!
ทว่าโชคชะตา หรือคราวเคราะห์ กลับเหวี่ยงนางเข้าสู่จวนของ ‘เสิ่นอวี้หลัน’ ขุนนางหนุ่มผู้เย็นชาที่นางแสนจะเกลียดขี้หน้า งานนี้องค์หญิงในร่างเหมียวจะป่วนจนหัวใจเสนาบดีละลาย หรือจะโดนเขาจับกิน (ตัว) ก่อนแก้คำสาปได้สำเร็จกันนะ มาลุ้นพร้อมๆ กันได้เลยเจ้าค่ะ


เหยียนอิง
ภายในศาลเจ้ามืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหลังคาที่ผุพังลงมา บนแท่นบูชามีรูปปั้นแมวหินขนาดใหญ่ที่มีดวงตาเป็นพลอยสีทับทิมดูน่าเกรงขาม เจ้าแมวตัวแสบที่นางไล่ตามมาบัดนี้กระโดดขึ้นไปนั่งข้างรูปปั้นนั้น มันเลียอุ้งเท้าอย่างใจเย็นราวกับจะเยาะเย้ย
"อวดดีนักนะ!" เยว่เล่อคว้าเอาแจกันเปล่าบนโต๊ะบูชาหวังจะขว้างขู่ แต่ด้วยความวู่วามและพื้นไม้ที่ผุพัง ทำให้นางสะดุดล้มลง
เพล้ง!
แจกันหินอ่อนกระแทกเข้ากับฐานรูปปั้นเทพแมวอย่างแรงจนร้าว ทันใดนั้น ลมพายุหมุนประหลาดพัดกรรโชกเข้ามาในศาลเจ้าจนเปลวไฟจากเทียนที่ดับไปนานแล้วกลับลุกโชนขึ้นเป็นสีเขียวอมม่วง
"บังอาจ! มนุษย์ตัวน้อยที่จิตใจสามหาว!"
เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังก้องไปทั่วผนังศาลเจ้า ลวี่จือทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นงันงก "ทะ... เทพแมว! เทพแมวพิโรธแล้วองค์หญิง!"
เยว่เล่อแม้จะตกใจจนหน้าถอดสี แต่ขัตติยมานะทำให้นางเชิดหน้าขึ้น "ข้าไม่ได้ตั้งใจ! เป็นเพราะแมวตัวนี้ต่างหากที่ซน และท่าน... ท่านเป็นใครกัน มาปรากฏกายสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้คิดจะขู่ข้าหรือ?"
เงาร่างมหึมาสีดำคล้ายแมวยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือรูปปั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่นางอย่างพิจารณา "เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แต่ขาดซึ่งความเคารพ... ในเมื่อเจ้าเห็นแมวสำคัญกว่าความสงบของสถานที่แห่งนี้ เจ้าก็จงลองเป็นแมวดูเสียบ้างเป็นอย่างไร?"
"อะไรนะ? เจ้าจะบ้าหรือ! ข้าคือองค์หญิงแห่งแคว้นเจียงนะ ใครจะกล้า..."
"ปากดีเสียจริง" เสียงนั้นหัวเราะหึๆ "คำสาปแห่งจันทร์โลหิตจะสถิตอยู่กับเจ้า เมื่อแสงตะวันฉายฉาน เจ้าจะสูญเสียร่างมนุษย์ และเมื่อราตรีมาเยือน เจ้าจะคืนร่างเป็นคนเพียงชั่วเวลาสั้นๆ... จนกว่าเจ้าจะเรียนรู้ถึงความเมตตาและพบรักที่แท้จริงในร่างที่เจ้าตราหน้าว่าต่ำต้อย!"
"เดี๋ยว! หยุดก่อน! ข้าไม่ตลกด้วยนะ!" เยว่เล่อตะโกน พยายามจะขยับตัวแต่ร่างกายกลับรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา
"องค์หญิง! เกิดอะไรขึ้นเพคะ! ร่างกายของท่าน..." ลวี่จือกรีดร้องด้วยความตกใจ
เยว่เล่อก้มมองมือตัวเอง นางเห็นผิวขาวนวลเริ่มมีขนสีขาวละเอียดงอกออกมา นิ้วมือที่เรียวยาวหดสั้นลงกลายเป็นอุ้งเท้าเล็กๆ ความสูงของนางลดฮวบลงจนมองเห็นโลกในมุมที่ต่างออกไป
"เมี้ยว!" (ปล่อยข้านะ!)
เยว่เล่อพยายามจะด่าทอ แต่เสียงที่ออกมากลับเป็นเสียงร้องแหลมเล็กของแมว นางเสียหลักล้มตัวลงสี่ขา หางสีขาวพวงสวยสะบัดไปมาด้วยความตระหนก
"ไม่จริง... นี่ต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ" นางนึกในใจ (ซึ่งออกมาเป็นเสียง "ง่าววว" ยาวๆ) นางหันไปมองกระจกเงาเก่าๆ ที่ตกอยู่บนพื้น สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือแมวสีขาวนวลตาสองสี ข้างหนึ่งสีฟ้าใส อีกข้างหนึ่งสีทองอำพัน ดูน่ารักน่าเอ็นดูแต่นัยน์ตานั้นกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"องค์หญิง... ฮือๆ... ท่านกลายเป็นแมวไปแล้วจริงๆ หรือเพคะ" ลวี่จือพยายามจะอุ้มนางขึ้นมา