ลืมไปว่าจะไม่รัก

เพราะความสัมพันธ์ก็ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นเรื่องของคนสองคน


เธอคือนักบริหารจัดการความสัมพันธ์มือโปรฯ พ่วงตำแหน่งดีไซน์เนอร์สาวและทายาทของเจ้าสัวผู้มั่งคั่ง


เขาคือสถาปนิกหนุ่มฝีปากร้าย ที่มาพร้อมกับความสัมพันธ์ยุ่งเหยิง


ทว่าเมื่อทั้งคู่ต้องมาทำโพรเจ็กต์ของสองตระกูลร่วมกัน ความร่วมมือและรอยยิ้มธุรกิจจึงเกิดขึ้น


--


"คนสองคนใช้เวลาช่วยกันสร้างบ้านขึ้นมาตั้งนาน แต่พอเห็นว่ามีรอยร้าว แทนที่จะช่วยกันหาทางซ่อมแซม ดันไปจ้างคนที่ไม่รู้แม้แต่แบบแปลนพื้นฐานมาทุบบ้านตัวเองทิ้ง น่าเสียดาย"


อริสาชะงักไปครู่หนึ่ง มือเล็กกำปากกาแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับคนพูด ที่ตอนนี้เขาเองก็จ้องเธอตาเขม็งอย่างเปิดเผย


"คุณคณินคิดว่าเจ้าของบ้านหลังนั้นเขาจะไม่รู้จริงๆ เหรอคะว่าบ้านที่เขาสร้างมากับมือมันซ่อมได้หรือไม่ได้"


คณินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อถูกย้อนถาม ดวงตาเรียบเฉียบหรี่ลงมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างประเมินความคิด



"บางทีคนนอกอาจไม่รู้ว่าพวกเขาเคยพยายามซ่อมแซมกันมาหลายครั้งแล้วก็ได้ค่ะ" อริสายักไหล่พลางเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบซูชิคำที่หน้าตาดีที่สุดเข้าปาก


"เอ หรือว่าคุณคณินยินดีที่จะติดอยู่ในบ้านที่มีรอยร้าวเต็มไปหมดงั้นเหรอคะ"


คณินแค่นยิ้ม น้อยคนนักจะเคยเห็น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความขบขัน แต่เป็นเพราะเขารู้สึกเหมือนค้นเจอปริศนาที่น่าลองแก้ดูสักครั้ง


"ถ้าหลังจากจบเรื่องของเพื่อนคุณแล้วคุณรู้สึกประทับใจจนอยากทุบบ้านตัวเองกับคุณนดาทิ้งบ้าง ทักหาฉันได้เลยนะคะ สำหรับคุณ ฉันลดให้ 50% เพราะดูแล้วโครงสร้างไม่ได้แข็งแรงเท่าไหร่ ไม่น่าจะทุบยาก"


อริสาหัวเราะคิกคักก่อนจะโบกมือลาแล้วก้าวขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องได้ก็ออกไปทันที ทิ้งให้คณินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบในลานจอดรถราวกับโดนสะกด มองตามท้ายรถของเธอไปกระทั่งลับสายตา