Kiss Hangover ก่อนรอยจูบจาง

"ถ้าคืนนี้ผมเมา…ผมขออะไรสักอย่างได้ไหม"

"ลองพูดมาสิ"

"ขอพี่อยู่กับผม...จนกว่าจะเช้าอีกวัน"





คืนที่ฝนถล่มร่วงจากฟ้า เสื้อผ้าผมเผ้าเปียก หัวใจก็แตกละเอียดราวกับเถ้าผงไม่มีชิ้นสมบูรณ์

'เมฆ' หลบหลีกความวุ่นวายมาในบาร์ที่เงียบสงัด ใต้แสงไฟสีอำพันและเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว ความเงียบสะท้อนซึ่งความเจ็บปวดได้ชัดเจน ที่นั่น เขาเจอ 'พายุ' บาร์เทนเดอร์หนุ่มที่รับหน้าที่ชงความขมอันลึกซึ้งให้แด่เขา หากแต่ค่ำคืนแสนเงียบนี้จะดูพิเศษกว่านั้น

คราความเหงาคืบคลานเข้ามากอดรัดจนเหน็บหนาว คืนที่ฝนไม่มีทีท่าจะหยุดตก จังหวะที่ดวงตาได้สบดวงตา พลันรู้ได้ว่า...เราต่างเป็นคนเหงาที่หวังพึ่งพิงกันและกันเพื่อให้หัวใจแตกสลายดำรงอยู่

และถ้าพรุ่งนี้ไม่มีใคร ก็ขอให้คืนนี้...เราจำกันได้



แม้จะเพียงในฐานะของคนแปลกหน้าที่เคยรู้สึกเช่นเดียวกัน





-----
*หมายเหตุ
จะมีการเพิ่มตอนพิเศษในภายหลัง