ถึงท่านจะร้าย ข้าก็จะรัก

"เงินซื้อความรักได้จริงหรือ? หรือซื้อได้เพียงดาบที่กลับมาปักอกตัวเอง"
นางเคยเชื่อว่าการทุ่มเททรัพย์สินมหาศาลจะรั้งใจเขาไว้ได้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการหักหลังและแผนฆาตกรรม
ในวันที่ตาสว่าง... นางไม่เหลือแม้แต่ความรักหรือความแค้น มีเพียงกริชในมือและหัวใจที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง
"มื้อสุดท้ายในคุกหลวงนี้ ข้าจ่ายให้ท่านด้วยความสมเพช... ลาก่อน สามีที่ข้าเคยรัก"

บ่ายวันนั้น แม่ทัพไป๋ ผู้เป็นบิดาแวะมาเยี่ยมบุตรสาวที่จวน เมื่อเห็นลู่หลินกำลังเซ็นเอกสารโอนทรัพย์สิน เขาก็แทบจะกระอักเลือด
"หลินเอ๋อร์! เจ้าโง่หรือเปล่า! ร้านผ้านั่นเป็นเส้นเลือดใหญ่ของตระกูลเรานะ เจ้าโอนให้เจ้าคนเสเพลนั่นทำไม!" บิดาตวาดด้วยความโมโห
"ท่านพ่อ! ท่านอย่าเรียกท่านพี่จวินเช่นนั้นสิเจ้าคะ" ลู่หลินยืนขึ้นประจันหน้าบิดา "ท่านพี่เขากำลังจะสร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อข้า เขาไม่อยากให้ใครมองว่าเขาเกาะชายกระโปรงเมีย ท่านควรจะสนับสนุนเขาไม่ใช่หรือเจ้าคะ?"
"สนับสนุนมันไปลงนรกน่ะสิ! เมื่อคืนมันทิ้งเจ้าไปหอโคมเขียว ข้ารู้หมดแล้ว! มันพาหญิงคณิกาเข้าจวนตั้งแต่วันแรก เจ้ายังจะเปย์เงินให้มันอีกหรือ!"
"ท่านพ่อไม่รู้อะไร..." ลู่หลินสะบัดหน้า "ท่านพี่บอกข้าว่าที่เขาทำไปเพราะเขาเครียดเรื่องงาน การมีสตรีอื่นบ้างเป็นเรื่องปกติของบุรุษผู้มีบารมี ท่านพ่อเองก็มีอนุตั้งหลายคนมิใช่หรือ? ทำไมท่านพี่จะมีบ้างไม่ได้! ถ้าท่านพ่อไม่ช่วย ก็อย่ามาขัดขวางความสุขของข้าเลยเจ้าค่ะ!"
แม่ทัพใหญ่ใจสลาย เขาเฝ้าถนอมลูกสาวคนนี้มาตั้งแต่เล็กจนเสียคน "หลินเอ๋อร์... วันหนึ่งเจ้าจะเสียใจที่ทำเช่นนี้"
"ข้าไม่มีวันเสียใจตราบเท่าที่ข้าได้รักท่านพี่จวิน!" นางพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหนีไป

เย็นนั้น ลู่หลินนำโฉนดร้านผ้าไปให้เซียวจวินถึงมือ เขาดีใจมากจนยอมโอบกอดนางและหอมแก้มนางหนึ่งที
"ลู่หลิน... เจ้าช่างเป็นภรรยาที่แสนดีที่สุดในโลก" เขากระซิบข้างหู
เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบานั้น ไป๋ลู่หลินก็รู้สึกเหมือนลอยอยู่ในวิมาน "เพื่อท่านพี่ ข้าทำได้ทุกอย่างเจ้าค่ะ"
"ดีมาก... งั้นพรุ่งนี้ข้าขอเงินอีกสักสามพันตำลึงนะ ข้าต้องเอาไปเลี้ยงรับรองขุนนางกรมพาณิชย์ จะได้ขยายกิจการให้รุ่งเรืองยิ่งขึ้น"
"ได้เจ้าค่ะ... สองหมื่นตำลึงข้าก็ให้ท่านได้!"
ลู่หลินยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ นางเชื่อมั่นสุดหัวใจว่าความรักซื้อได้ด้วยเงิน และการที่สามียอมกอดนางในวันนี้ ก็คือข้อพิสูจน์ว่าแผนการให้ของนางกำลังได้ผล โดยหารู้ไม่ว่าในใจของเซียวจวินนั้นกำลังคิดว่า 'นังผู้หญิงคนนี้โง่ดักดานจริง ๆ แค่กอดทีเดียวก็ได้เงินมาเป็นฟ่อน คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม!'