เมื่อตัวเอกธงแดงคลั่งรักนางร้าย!

ทะลุมิติเข้ามา ตั้งใจจะใช้ชีวิตนางร้ายอย่างสงบสุข มองดูพระนางรักกัน ไฉนพระเอกของเรื่อง ถึงได้มาตามติดนางแจเช่นนี้เล่า! อีกทั้งเขายังอยากได้นางไปเป็นภรรยานี่่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ข้าไม่ใช่นางเอกนะ!


ภายในรถม้าคันใหญ่ หรูหราสมฐานะ กู่หงโหว กลิ่นกำยานอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายชายชาตรีที่อบอวลอยู่ข้างใน กลับทำให้ จ้าวลี่อิน รู้สึกเหมือนกำลังถูกจองจำอยู่ในกรงขังก็ไม่ปาน ร่างบางถูกกดทับอยู่ใต้ร่างกำยำของ หลี่มู่เฉิน ท่านโหวหนุ่มผู้เลื่องชื่อ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูเย็นชาบัดนี้กลับซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของนางอย่างหิวโหย ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนียนละเอียดจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น

"อื้อ อ๊า"

จ้าวลี่อินพยายามเบี่ยงหนี มือเรียวทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างสุดแรงเกิด แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล หลี่มู่เฉินไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายังคงรุกรานนางอย่างต่อเนื่อง ลิ้นร้อนลากผ่านใบหูลงมายังไหปลาร้า ทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"ท่านโหว ปล่อย ปล่อยข้าเถิด" นางพยายามเค้นเสียงบอกเขา แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้น จ้องมองสบตานาง ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างลึกล้ำ มุมปากกดยิ้มเจ้าเล่ห์ "ปล่อยงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ลี่อิน"

พูดจบ เขาก็ก้มลงจูบปิดปากนางอย่างรวดเร็วและรุนแรง จูบที่เต็มไปด้วยความครอบครองและความเอาแต่ใจ ทำให้จ้าวลี่อินแทบหายใจไม่ทัน นางได้แต่กัดฟันแน่น พยายามประคองสติที่กำลังจะหลุดลอย

ภายนอกรถม้า คนขับรถม้ายังคงทำหน้าที่ของตนต่อไปอย่างขยันขันแข็ง ราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงแปลกปลอมใดๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากภายใน เขาแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอด ไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น เพราะเขารู้ดีว่าเจ้านายของตนเป็นคนเช่นไร และไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายในเรื่องส่วนตัว

จ้าวลี่อินได้แต่นึกคับแค้นใจในโชคชะตา เหตุใดเรื่องราวถึงได้กลับตาลปัตรเช่นนี้?

เดิมทีนางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา ทำงานในออฟฟิศ เช้าทำงานเย็นกลับบ้าน นั่งดูซีรี่ส์อ่านนิยายตามประสาสาวโสด ชีวิตดูเหมือนจะราบรื่นและไม่มีอะไรตื่นเต้น จนกระทั่งวันหนึ่ง โหมงานหนักจนเกินไป ทำให้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร

แล้วนางก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ จ้าวลี่อิน นางร้ายในนิยายที่นางเคยอ่านผ่านๆ ตอนแรกก็นึกดีใจที่ได้มีโอกาสใช้ชีวิตใหม่ แถมยังเป็นลูกคนเล็กของครอบครัวที่ร่ำรวย พ่อแม่เอาใจใส่ พี่สาวก็รักนาง ชีวิตดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องทำอะไรเลย

นางตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นั่งมองพระเอกกับนางเอกฝ่าฟันอุปสรรคของคู่รักอย่างราบรื่น โดยที่นางจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาแม้แต่น้อย เช่นนี้แล้วชีวิตของนางคงจะสงบสุขและเป็นสุขตลอดไป

นางหวังให้เป็นเพียงอย่างนั้น แต่เหตุไฉน เมื่อนางไม่สนใจเขาแล้ว พระเอกที่ควรจะทำภารกิจรักกับนางเอกถึงได้มายุ่งวุ่นวายกับนาง อีกทั้งเขายังจ้องจะจับนางกินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอยู่ด้วยเล่า!

หลี่มู่เฉินยังคงจูบนางไม่หยุด ลิ้นร้อนของเขารุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนความหวานอย่างตะกละตะกลาม จ้าวลี่อินรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ!

ในที่สุดหลี่มู่เฉินยอมละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า แต่ใบหน้าคมกริบยังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดข้างแก้มเนียนที่บัดนี้แดงซ่านด้วยความโกรธฃ สายตาคมปลาบไล่สำรวจผลงานของตนเองที่ลำคอขาวระหง บัดนี้มันเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงจัดหลายจุด พาดผ่านผิวขาวผ่องราวนมสด

"นี่คือการทำโทษเจ้า" เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่าเย็นเยียบ "โทษฐานที่เจ้าปล่อยให้บุรุษอื่นมารนหาที่ แตะเนื้อต้องตัวเจ้า"

จ้าวลี่อินได้แต่ด่ากราดเขาในใจเป็นชุด แตะเนื้อต้องตัวอะไรกัน! เขาแค่ประคองข้าไม่ให้หัวทิ่มพื้น! ท่านมันคนบ้าไร้เหตุผล! หึงไม่เข้าเรื่อง!

หญิงสาวรู้ดีว่า บุรุษอื่น ที่เขาหมายถึงคือ ไป๋อวี้เทียน หมอหนุ่มรูปงามผู้แสนดี พระรองในนิยายที่จ้าวลี่อินคนเดิมเคยหลอกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพระเอก แต่ตอนนี้นางกับเขาบริสุทธิ์ใจต่อกันยิ่งกว่าน้ำค้างกลางหาวเสียอีก!

นางพยายามรวบรวมแรงดันแผงอกแกร่งนั่นออกไป แม้จะรู้ว่ามันแข็งราวกับกำแพงหินที่ไม่สะเทือนเลยก็ตาม "ท่านโหว ท่านก็เห็นในงานเลี้ยงบุปผา" นางยังพยายามแก้ตัว น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความโมโห "ถนนมันลื่นมาก ข้าเกือบจะล้ม ถ้าหากท่านหมอไป๋ไม่เข้ามาช่วยประคองไว้ ข้าก็คงล้มคว่ำหน้าแหกอับอายขายขี้หน้าคนทั้งงานไปแล้วน่ะสิเจ้าคะ!"

คำแก้ตัวที่ดูมีเหตุผลของนาง กลับยิ่งสาดน้ำมันเข้ากองไฟแห่งความหึงหวงในอกของกู่หงโหวหนุ่ม โดยเฉพาะคำว่า ท่านหมอไป๋ ที่หลุดออกมาจากปากนาง มันช่างระคายหูเขายิ่งนัก

หลี่มู่เฉินบดขยี้กรามแน่น ดวงตาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโมโหที่นางกล้าปกป้องชายอื่นต่อหน้าเขา! ด้วยความฉุนเฉียว เขาจีงก้มลงขบเม้มและสะกิดปากอิ่มของนางแรงๆ ไปหนึ่งทีเป็นการสั่งสอน จนจ้าวลี่อินสะดุ้งเฮือก เจ็บจนน้ำตาเล็ด

"ท่านจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!" หญิงสาวตวาดแหวทันทีที่หลุดปากได้

หลี่มู่เฉินไม่เพียงไม่สำนึก เขากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างของนางแทบจะหลอมรวมไปกับตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาดูน่ากลัวขึ้นมาทันตา น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาแต่เน้นย้ำทุกคำ "ข้าไม่ชอบ ให้บุรุษหน้าไหนมายุ่งเกี่ยวกับเจ้า แม้แต่สายตาของพวกมันที่จ้องมองเจ้าก็ไม่ได้!"

จ้าวลี่อินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปากทำหน้ายู่ใส่เขา ร้องประท้วงเสียงอ๋อมแอ๋มอยู่ในลำคอเพราะยังกลัวโดน ปิดปากอีกรอบ "ท่านไม่มีสิทธิ์มาห้ามสักหน่อย ข้ากับท่าน ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

คำพูดประโยคนั้นทำให้หลี่มู่เฉินขบกรามจนเป็นสันนูน เขาแสร้งทำเป็นยิ้มเย็นที่ดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของนาง "ลืมไปแล้วหรือ? เมื่อก่อนเจ้าเป็นฝ่ายเข้าหาข้า บอกว่าอยากจะเป็น ฮูหยิน ของจวนโหว"

จ้าวลี่อินเบิกตากว้าง ร้องโวยวายในใจทันที ยัยนางร้ายสมองกลวงนั่น! นั่นมันจ้าวลี่อินคนเก่า! ไม่ใช่นาง! นางเพิ่งมาอยู่ได้ไม่กี่วันเองนะ! อย่าเอาความผิดยัยนั่นมาลงที่นางสิ!

นางรีบเถียงกลับทันควัน แม้เสียงจะยังสั่นๆ "เรื่องนั้น เรื่องนั้นมันก็นานมาแล้ว!" นางกลืนน้ำลายเอื้อก พยายามทำใจดีสู้เสือ "อีกอย่าง ตอนนี้ข้า ข้าไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของท่านสักหน่อย!" นางเกือบจะหลุดปากบอกว่า นั่นไม่ใช่ข้าพูดสักหน่อย แต่ยั้งปากไว้ทัน

นางก่นด่าเขาในใจสารพัดคำสรรพนาม มือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ

ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน นางจะต้องหลีกหนีให้พ้นจากพระเอกคนนี้ให้จงได้!