คราสแห่งใจ เมื่อกิเลสกลืนแสง...บุญก็ไม่ส่อง

คราส…มิได้เกิดขึ้นบนฟ้าเพียงอย่างเดียวแต่มันเกิดขึ้นในใจของคน…โดยที่เจ้าของใจไม่รู้ตัว เมื่อกิเลสเคลื่อนเข้าบดบัง แสงแห่งสติย่อมดับลงทีละน้อย บุญที่เคยส่องทาง กลับกลายเป็นเงา ปัญญาที่เคยนำพา กลับกลายเป็นความมั่นใจผิด คนจำนวนมาก…ไม่ได้ขาดบุญ แต่มองไม่เห็นบุญที่ตนมี เพราะใจถูกครอบด้วยความอยาก ความหลง และอัตตา จนแยกไม่ออกว่า อะไรคือธรรม อะไรคือกิเลส สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ความมืด แต่คือการอยู่ในความมืด…แล้วคิดว่าตนยังมองเห็น บางคนทำดี…แต่แฝงความยึด บางคนแสวงธรรม…แต่แฝงความอยากเด่น บางคนพูดเรื่องแสงสว่าง…ทั้งที่ใจยังถูกเงากลืน นี่แหละ…คราสแห่งใจ