กลลวงหนีวังวน​ สู่บ่วงรักแม่ทัพใหญ่

สำหรับ​เรื่อง​นี้นะฮ่ะ​นักเขียนอยากบอกไปถึงคุณ​นักอ่าน​ที่​รักว่าตัวละคร​ทั้งหมด​แบบว่าสามารถ​ทำให้​ตกหลุมรัก​ได้เลยง้าบบบ!...ที่สำคัญสุดๆ​ ได้ลุ้น​ ได้ตื่นเต้นกับทุกฉากของแต่ละตัวละคร​อย่างแน่ๆ​ ครับผม!!! ยังไงลองดูนะ!

********************
"เมื่ออำนาจเบื้องบนพยายามกักขังนางไว้ในกรงทอง... นางจึงต้องเดิมพันทั้งชีวิตเพื่อหาที่พึ่งเดียวที่ทรงพลังพอ"
หลังจากบิดาผู้เป็นเสนาบดีล่วงลับ "หย่าถิง" บุตรสาวคนโตผู้สง่างามกลับกลายเป็นเพียงหมากบนกระดานการเมือง ฮ่องเต้หลงเฟยทรงมีราชโองการลับหมายมั่นให้แต่งนางเป็นพระชายาเอกของ "ท่านอ๋องลี่จัง" เพื่อคานอำนาจขุนนาง
ทว่านางหาใช่บุปผาที่ยอมให้ใครเด็ดดมตามใจชอบ ทางรอดเดียวที่จะหลุดพ้นจากวังวนนี้ คือการเข้าหาบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมหาญและทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดิน... "แม่ทัพวั่งซู"
แต่นางไม่เคยรู้เลยว่า... แม่ทัพที่นางเลือกใช้เป็นเกราะคุ้มภัย คือสหายร่วมตายที่สนิทสนมที่สุดของท่านอ๋องลี่จัง!
ท่ามกลางแผนการลวงที่เริ่มจากความไม่จริงใจ ความใกล้ชิดกลับก่อเกิดความรู้สึกที่มิอาจหักห้าม เมื่อ "หมาก" เริ่มมีความรัก และ "ผู้คุ้มภัย" เริ่มมีใจภักดิ์... พวกเขาจะเลือกสิ่งใดระหว่างคำว่า "มิตรภาพ" หรือ "หัวใจ"
+++++++++++++++
คำพูดของวั่งซูเปรียบเสมือนดาบคมกริบที่กรีดผ่านหน้ากากอันอ่อนหวานของหย่าถิง จนไม่เหลือชิ้นดี ลมราตรีพัดแรงขึ้นจนชายอาภรณ์ของทั้งคู่พัวพันกันชั่วครู่ หย่าถิงยืนนิ่งงันดวงตาหงส์สั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบัง นางมองสบตาบุรุษตรงหน้า... บุรุษที่นางคิดมาตลอดว่าสามารถปั่นหัวได้ ทว่าบัดนี้นางกลับรู้สึกเหมือนตนเองเป็นลูกนกที่อยู่ในกรงเล็บของพยัคฆ์ร้าย

================
"ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิต... ข้าก็จะรับเดิมพันนี้ไว้ แต่จำใส่ใจเจ้าไว้ให้ดี นับจากวินาทีนี้ไป เจ้าไม่ใช่คนเดินหมากอีกต่อไป แต่เจ้าคือสตรีใต้อาณัติของข้า และข้า... จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน แม้แต่ฮ่องเต้หรือลี่จัง มาแตะต้องคนของข้าได้เป็นอันขาด"

~~~~~~~~~~~~~
วั่งซูค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหาเจ้าสาวของเขาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันอย่างบุรุษนักรบ เขาเอื้อมมือหนาไปปลดผ้าคลุมไหล่ของนางออกช้าๆ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่บอบบางที่สั่นเทาเล็กน้อย
วั่งซูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าข้างหูนาง "เจ้ายังกลัวขู่อยู่อีกหรือ ในเมื่อตอนนี้... ทั่วทั้งแผ่นดินต่างรู้แล้วว่าเจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว"
หย่าถิงเงยหน้าสบตาเขา แววตาของนางไหวระริก "ข้าไม่ได้กลัวเจ้าค่ะ... เพียงแต่ไม่คิดว่าแม่ทัพผู้แข็งกร้าวเช่นท่าน จะมีแววตาที่... ร้อนแรงถึงเพียงนี้"
วั่งซูไม่ตอบ ทว่าเขากลับใช้คำตอบด้วยการกระทำ เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ที่ลำคอขาวผ่องของนาง กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นปนกับกลิ่นแป้งนวลทำให้อารมณ์ของพยัคฆ์หนุ่มพลุ่งพล่านเกินกว่าจะหักห้าม มือของเขาสัมผัสไปตามส่วนโค้งเว้าผ่านชุดผ้าไหมเนื้อดี ก่อนจะเริ่มปลดสายรัดเอวของนางออกอย่างชำนาญ
เมื่อชุดชั้นนอกร่วงหล่นลงบนพื้น เหลือเพียงอาภรณ์ชั้นในบางเบา วั่งซูก็ประคองร่างของหย่าถิงให้นอนลงบนฟูกนุ่ม เขาตามลงไปทาบทับ ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากการรบปะทะกับความนุ่มนวลอ่อนละมุนของนางอย่างแตกต่างทว่าลงตัว
เขามอบจุมพิตที่เร่าร้อนและลึกซึ้งให้นางอีกหน แต่นี่ไม่ใช่จุมพิตอุบัติเหตุเหมือนที่หน้าท้องพระโรง แต่มันคือจุมพิตที่มีแต่ความหิวโหยและการครอบครองที่รุนแรงกว่าเดิม ลิ้นร้อนรุกรานหยอกล้อจนหย่าถิงเผลอครางเครือในลำคอ สองมือบอบบางเผลอจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขาด้วยความรู้สึกที่เสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยพบเจอ