โอบรักฉันด้วยหัวใจเธอ

"มุมไหนเหรอครับ มุมผู้บริหารขี้อ้อนน่ะเหรอ" ภาคินพูดพลางเอื้อมมือมาเกาะกุมมือบางของเธอไว้
"ก็ใช่น่ะสิคะ"
"ไม่มีหรอกครับ ผมเป็นแบบนี้กับพี่คนเดียวเท่านั้นแหละ"
"ให้มันจริงเถอะค่ะ อย่าให้เห็นว่าไปส่งสายตาอ้อนแบบนี้ให้ใครนะ"
ภาคินถึงกับเบรกรถกะทันหันก่อนจะหันมามองกอหญ้าด้วยสายตาแพรวพราว มองรอยยิ้มของเธอที่เช้านี้มันช่างสดใสเหลือเกิน เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดกัน
"หึงผมเหรอครับ ว่าไง... พี่กอหญ้าหึงผมเหรอ" "ฉันเป็นพี่นะ"
"แล้วไงครับ ผมก็แค่ชอบเรียกแบบนี้ ไม่ได้เห็นพี่เป็นพี่จริงๆ สักหน่อย"
ทั้งสองส่งคำพูดเย้ายวนกันหยอกกันเล่นไปมา
"ผมแค่ให้เกียรติที่พี่อายุมากกว่าก็เท่านั้นเอง"
"อื้อ เมฆ"
"แล้วพี่ละครับ เห็นผมเป็นแค่น้องเองเหรอ ใจร้ายจัง"
จมูกและปากที่คลอเคลียแก้มเนียนไม่ห่าง
กอหญ้าอมยิ้มมองแววตาคนน้องที่นับวันจะร้ายขึ้นทุกที จากลูกหมาตัวเล็กๆ ก็จะกลายร่างเป็นหมาป่าอยู่เรื่อย แทนคำตอบเธอตัดสินใจโน้มตัวลงไปประทับจูบเบาๆ ที่แก้มใสนั้น ภาคินถึงกับเบิกตาโต ยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจสุดขีดจนต้องชูมือขึ้นฟ้า
"เยส! ในที่สุด"
...................
ขอต้อนรับเข้าสู่ความรักต่างวัยที่ลงตัว ด้วยอายุที่เป็นเพียงตัวเลข และเธอที่มีอดีตที่แสนเจ็บปวด เจ้าหมาเด็กมันจะเข้ามาช่วยเยียวยารักษาใจเธอได้จริงหรือเปล่า ไปดื่มด่ำกับอุปสรรค และความรักของทั้งคู่กัน