The Ark Stolen, Taken, Haunted ลัก พา หลอน

จากผู้เขียนถึงผู้อ่าน

ลัก พา หลอน เกิดขึ้นจากความโกรธ ความผิดหวัง และความรู้สึกว่าบางสิ่งที่ผมรักถูกท าให้ตื้นลง
หลังจากได้ดู The Exorcist: Believer ซึ่งเป็นการกลับมาของซีรีส์ The Exorcist ในรอบหลายสิบปีและ
สำหรับผม The Exorcist (1973) คือหนึ่งในหนังสยองขวัญของความทรงจ าวัยเด็กที่ยังคงหลอกหลอนมา
จนถึงวันนี้

เพื่อไม่ให้การรอคอยนั้นกลายเป็นเพียงความคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ ผมจึงย้อนกลับไปหาต้นทาง
หยิบนิยายต้นฉบับ The Exorcist มาอ่านอย่างจริงจังถึงสองรอบ ดูภาพยนตร์ต้นฉบับปี 1973 ซ้ำอีกสาม
รอบ รวมถึงภาคแยกและงานที่อยู่ในจักรวาลเดียวกันทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อจับผิด แต่เพื่อท าความเข้าใจว่า
"แก่น" ของเรื่องนี้คืออะไร

แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมา คือความเจ็บช้ำจนแทบอยากโยนถังป๊ อปคอร์นทิ้ง บทสนทนาที่ไม่เป็น
ธรรมชาติดราม่าที่ถูกยัดใส่จนตัวละครกลายเป็นป้ายประกาศอุดมการณ์และตรรกะที่ทำให้ผมตั้งคำถามว่า
ถ้าปีศาจคือสิ่งชั่วร้ายที่ไม่เลือกหน้า ไม่เลือกวัย ไม่เลือกเชื้อชาติ ทำไมเรื่องเล่าถึงกลับเลือกปฏิบัติแทนมัน
ที่สำคัญที่สุดคือ การทำลายแก่นหลักของ The Exorcist แทบทุกภาคซึ่งไม่ใช่เรื่องของผีหรือพิธีกรรม แต่
คือการให้ความสำคัญกับคนรอบข้าง

โดยเฉพาะ "เด็ก" ที่ต้องเติบโตท่ามกลางปัญหา ความล้มเหลว และความไม่เข้าใจของผู้ใหญ่ The
Exorcist: Believer เลือกจะมองข้ามจุดนั้นและนั่นคือช่วงเวลาที่ผมเดินออกจากโรงหนังพร้อมความคิด
หนึ่งที่ติดค้างอยู่ในหัว ถ้าเรื่องเล่าแบบนี้ยังขายได้ ผมเชื่อว่าผมเขียนได้ดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ในแบบที่ไม่
โกหกสิ่งที่ผมเคยรัก

นั่นคือเหตุผลที่ ลัก พา หลอน ถือกำเนิดขึ้น แม้มันจะเริ่มต้นจากความเคียดแค้นแต่มันยังคงยืน
อยู่ในจักรวาลอาร์คจักรวาลที่ให้ความสำคัญกับสภาวะทางสังคมความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและเงาสะท้อน
ของตัวละครซึ่งกันและกันเพื่อให้พวกเขามีมิติ มีความนุ่มลึก และมีบาดแผลเหมือนมนุษย์จริง ๆ

หมึกดาวเรือง