เกิดใหม่อีกครั้งก็ไม่อาจหนีทรราชเช่นท่านได้

ชาติก่อน ‘เสิ่นชิงเวย’ ต้องจบชีวิตลงด้วยยาพิษในอ้อมกอด
ของ ‘จ้าวเสวียนอี้’ ชินอ๋องมัจจุราชผู้สังหารคนล้างตระกูลนาง
เมื่อสวรรค์เมตตาให้ย้อนเวลากลับมา
นางจึงตัดสินใจหนีออกจากเมืองหลวงอันโสมม
ซ่อนตัวในหุบเขาเจียงหนาน
และแต่งงานกับ ‘เยี่ยเสวียน’ พ่อค้าหนุ่มรูปงามผู้แสนจะอ่อนแอและขี้โรค
หวังเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่าย

แต่ความสงบสุขนั้นช่างแปลกประหลาด...
สามีขี้โรคกลับมีพละกำลังมหาศาลเร่าร้อนบนเตียงจนนางสลบไสล...
อันธพาลที่มารังแกถูกจัดการจนหายสาบสูญชั่วข้ามคืน...
คนขายหมู คนเข็นผัก และซินแสดูดวงในซอยบ้าน ล้วนมีฝีมือวรยุทธ์ล้ำเลิศ
จนกระทั่งหน้ากากหนังมนุษย์ถูกกระชากออก
เสิ่นชิงเวยจึงได้ค้นพบความจริงที่ทำให้แทบสิ้นสติ...
สามีผู้แสนดีของนาง คือมัจจุราชที่นางหนีมาตลอดชีวิต
และชาวเมืองเจียงหนานที่แสนเป็นมิตร ล้วนเป็น ‘กองทัพนักฆ่า’
ที่เขาจับมาเล่นละครฉากใหญ่ เพื่อกักขังนางไว้ในกรงทองจำลองแห่งนี้

******************************
ราตรีกลายร่างเข้าปกคลุมเจียงหนาน ภายในห้องนอนของเรือนหลังเล็ก
เสิ่นชิงเวยหลับสนิทไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน
ลมหายใจของนางเข้าออกสม่ำเสมอ
ใบหน้ายามหลับใหลดูผ่อนคลายและไร้เดียงสา
จ้าวเสวียนอี้ที่นอนอยู่เคียงข้างค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด
นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเฉียบขาดและเยือกเย็นอย่างสิ้นเชิง
เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง หยิบเสื้อคลุมสีดำสนิทมาสวมทับ
แล้วเดินก้าวออกไปที่ระเบียงห้อง
ที่ด้านนอก กู้เหยียนในชุดองครักษ์เงากำลังคุกเข่ารออยู่อย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามลม บ่งบอกถึงภารกิจที่เพิ่งเสร็จสิ้น
"เรียนท่านอ๋อง" กู้เหยียนประสานมือรายงานเสียงต่ำ
"เงาสังหารทั้งสิบสองนายที่ไทเฮาส่งมา ถูกองครักษ์หน่วยพยัคฆ์ทมิฬจัดการเรียบร้อยแล้วที่หุบเขาซันหยาพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตเมืองเจียงหนานเลยแม้แต่ก้าวเดียว"
"ดี..." จ้าวเสวียนอี้รับคำสั้นๆ แววตาของเขามืดมิดและอำมหิต "แล้วชิ้นส่วนของพวกมันเล่า?"
"กระหม่อมสั่งให้คนบรรจุลงในกล่องไม้แดง เคลือบด้วยน้ำมันสนเพื่อเก็บกลิ่น แล้วส่งม้าเร็วเดินทางกลับเมืองหลวง คาดว่าพรุ่งนี้เช้า กล่องของขวัญทั้งสิบสองใบ จะถูกวางเรียงรายอยู่หน้าตำหนักไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ อ้อ... ส่วนขุนนางท้องถิ่นที่รับสินบน กระหม่อมก็จัดการตัดลิ้นและเนรเทศออกไปเป็นทาสใช้แรงงานที่ชายแดนแล้วเช่นกัน"
"ทำได้ดีมาก" จ้าวเสวียนอี้แค่นยิ้มเย็นชา
"ให้พวกมดปลวกในเมืองหลวงมันรู้เสียบ้าง ว่าเจียงหนานคืออาณาเขตของใคร หากใครกล้าเอื้อมมือสกปรกๆ เข้ามาขัดขวางความสงบสุขของภรรยาข้า มันผู้นั้นจะไม่มีโอกาสได้ตายดี"

กู้เหยียนลอบกลืนน้ำลาย มองดูแผ่นหลังของเจ้านายที่แผ่รังสีความเป็นจ้าวชีวิตออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ท่านอ๋องของข้าช่างทุ่มเทเหลือเกิน... ฆ่าคนเป็นผักปลา สังหารศัตรูอย่างโหดเหี้ยม เพียงเพื่อรักษากิจวัตรประจำวันอันแสนธรรมดาให้นางเอกได้ตื่นมาชงชาในตอนเช้า

"กระหม่อมขอทูลถามอีกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ" กู้เหยียนตัดสินใจเอ่ยขึ้น "ท่านอ๋องจะทรงปิดบังฐานะของตนเองเช่นนี้ไปตลอดเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ? หากวันหนึ่งแม่นางเสิ่น... เอ้อ พระชายา ทรงทราบความจริงขึ้นมา..."

"นางจะไม่มีวันรู้" จ้าวเสวียนอี้ตัดบทเสียงเฉียบขาด เขาหันกลับมามองกู้เหยียนด้วยสายตาที่ทำให้กุนซือหนุ่มต้องก้มหน้าหลบ "ตราบใดที่ข้ายังเป็น เยี่ยเสวียน นางก็จะมีความสุข ตราบใดที่โลกภายนอกยังคงถูกกันออกไป กรงขังแห่งนี้ก็จะเป็นสรวงสวรรค์ของนางตลอดกาล ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำลายภาพฝันนี้เด็ดขาด ต่อให้ข้าต้องใช้เล่ห์เพทุบายหลอกลวงนางไปจนชั่วชีวิต ข้าก็จะทำ"

ความดื้อรั้นและคลั่งรักที่บิดเบี้ยวของเขา ทำให้กู้เหยียนรู้ดีว่าไม่อาจทัดทานอะไรได้อีก ชินอ๋องผู้นี้สร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาซ้อนทับโลกแห่งความเป็นจริงเพียงเพื่อสตรีคนเดียว และเขาพร้อมที่จะบดขยี้ทุกคนที่พยายามจะเปิดโปงความจริงนั้น

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะสั่งให้องครักษ์ทุกคนคุ้มกันเมืองเจียงหนานให้แน่นหนายิ่งขึ้น จะไม่ให้มีแมลงวันตัวใดเล็ดลอดเข้ามารบกวนชีวิตคู่ของท่านอ๋องได้เป็นอันขาด"

*********************************
จบดีมีความสุข / ซื้อในเวปถูกกว่า ios