ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายแต่ตำรวจคนนี้ฉันขอนะ!

คนอื่นทะลุมิติไปเป็นนางเอกผู้แสนดี แต่ฉันดันตื่นมาในร่าง 'เมด้า' นางร้ายที่ถูกลิขิตให้ตาย แถมผู้ชายที่ต้องเป็นคนส่งฉันเข้าคุกดันเป็น 'ผู้กองหนุ่ม' พระเอกหน้าตายผู้ไร้หัวใจ

-----------------------------------------------

เขาไม่ได้เอ่ยปากชวนฉันคุย ไม่แม้แต่จะไถ่ถามอาการ เอาแต่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบตึงไร้ความรู้สึก

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ถือสาอะไร

ความจริงแล้ว ฉันชอบที่เขาทำตัวนิ่งๆ เย็นชาแบบนี้มาตั้งแต่ตอนอ่านนิยายแล้ว ยิ่งได้มาเห็นตัวเป็นๆ ยืนตีหน้านิ่งขรึมอยู่ตรงหน้า มันก็ยิ่งดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้

โอ๊ย พ่อคุณเอ๊ย

คนอะไรยืนเฉยๆ ยังหล่อทะลุเบ้าขนาดนี้

เบ้าหน้าฟ้าประทานสุดๆ

ฉันจ้องมองโครงหน้าคมคาย สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างเผลอไผล แทบจะไม่ได้ฟังเลยว่าพิชนากำลังพูดอะไรอยู่

"พี่เมด้าคะ พี่เมด้าฟังพิชอยู่หรือเปล่าคะ" เสียงของพิชนาดังขึ้นอีกนิดเพื่อเรียกสติ

ฉันยังไม่ทันได้หันไปตอบ สายตาคมดุของผู้กองหนุ่มก็ตวัดกลับมาจ้องตากับฉันอย่างจัง คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันแน่น แววตาที่มองมานั้นดุดัน

เขาคงคิดว่าฉันตั้งใจเมินคำพูดของพิชนาเพื่อแสดงความร้ายกาจใส่กระมัง

"เอ่อ ขอโทษที พอดีพี่คิดไรเพลิน ๆ น่ะ"

พิชนาฟังแล้วก็แปลกใจ ลูกพี่ลูกน้องเธอปกติเคยพูดขอบคุณใครเสียที่ไหน

ส่วนฝั่งผู้กองหนุ่มเขาก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าแม่นางร้ายกับนางเอกจะมีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่แค่ไหน แต่การที่ผู้หญิงคนนี้เอาแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่มันแปลกประหลาด มันทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ

เขาเกลียดสายตาแบบนี้ มันดูไม่ออกว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร

และมันก็น่าหงุดหงิดจริงๆ ให้ตายสิ...

"ถ้าเธอไม่ได้อยากจะคุยกับพิชนา พวกเราก็คงต้องขอตัว" เขากดเสียงต่ำเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสติกลับมาแล้วปรับสายตาให้เป็นปกติ

"ฉันเปล่าเมินนะ ฉันแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย"

"คิดเพลิน หรือกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่" เขาหรี่ตามองอย่างจับผิด

"วางแผนอะไรคะ ฉันเพิ่งจะฟื้นจากความจำเสื่อมนะ สมองฉันตอนนี้โล่งยิ่งกว่ากระเป๋าสตางค์ตอนสิ้นเดือนอีก คุณตำรวจอย่ามาปรักปรำประชาชนตาดำๆ สิคะ" ฉันเถียงกลับไปเสียงเบา

"คนความจำเสื่อมที่ไหนเขานั่งจ้องหน้าคนอื่นตาไม่กะพริบจนน้ำลายแทบจะหกแบบนี้" เขาแค่นเสียงในลำคอ

"ก็... ก็คุณหน้าคุ้นนี่นา ฉันอาจจะพยายามนึกอยู่ก็ได้ว่าเคยเห็นคุณที่ไหน" ฉันหาข้ออ้างไปเรื่อยเปื่อย "หน้าอย่างคุณเหมือนฉันเคยเห็นตามวัดนะคะ"

"ฉันไปทำอะไรที่วัด" เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

"อ้าว ก็เห็นคุณชอบทำหน้าเป็นพระอิฐพระปูน ฉันก็เลยนึกว่าเคยเห็นแถวลานวัดไงคะ" ฉันส่งยิ้มแหยไปให้

พิชนาที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการ เห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียดเจือความประหลาดจึงรีบพูดแทรกขึ้นมา

"เอาล่ะค่ะ อย่าเพิ่งไปดุพี่เมด้าเลยนะคะ พี่เขายังป่วยอยู่เลย พี่เมด้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวพิชจะให้คนครัวทำให้"

"ไม่เป็นไรหรอก พิชนา ลุงพ่อบ้านดูแลฉันดีอยู่แล้ว เธอไม่ต้องลำบากหรอก ขืนกินเยอะกว่านี้พุงฉันได้ยื่นล้ำหน้าอกพอดี"

ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

ผู้กองหนุ่มยังคงจ้องหน้าฉันนิ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่เข้าใจ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปทางพิชนา

"เรากลับกันเถอะ ปล่อยให้คนป่วยเขาพักผ่อนไป สมองคงจะกระทบกระเทือนหนักจริงๆ ถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้"

เขากล่าวตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

ฉันเองก็มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไป พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ แผนการดูแลเมนของฉันดูท่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้วสิ

นี่ขนาดเพิ่งเริ่ม เขายังด่าฉันว่าเพ้อเจ้อเลย

สงสัยต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ซะแล้ว

-----------------------------

 WARNING 
เนื้อหาในเรื่องเกิดจากจินตนาการของไรต์เพียงเท่านั้น อาจมีคำพูดหยาบโลนหรือพฤติกรรมต่ำทรามของตัวละคร ไม่เหมาะแก่ผู้ที่จิตใจบอบบาง ขอคนที่รับได้ มีฉากบนเตียง เนื้อหาติดเรท รวมไปถึงการใช้ความรุนแรง และความบิดเบียวของตัวละครค่อนข้างเยอะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

#นิยายเรื่องนี้เหมาะกับผู้ที่บรรลุนิติภาวะแล้ว
#เรื่องนี้มีภาพประกอบเอไอ แต่ภาพปกเป็นผลงานของนักวาดค่ะ
#ไรท์สนับสนุนนักวาดแต่บางเรื่องก็มีใช้สลับขออนุญาตินักอ่านนะคะ