กุหลาบซ่อนหนาม... อัญมณีในตม

มันคือกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่เข้มข้นและเย้ายวน กลิ่นที่กรีดลงบนความเชื่อใจของเธอจนขาดสะบั้น ปริมลดายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความจุกเสียดแล่นขึ้นมาถึงลำคอจนเธอแทบจะอาเจียนออกมาเป็นความช้ำชอก จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของปกรณ์ที่วางไว้ก็ดังขึ้น ปกรณ์ที่เพิ่งเข้าไปอาบน้ำได้ไม่นาน ถึงกับรีบกุลีกุจอวิ่งออกมาทั้งที่ตัวยังเปียกและสวมเพียงผ้าขนหนูพันกาย เขาตรงเข้ามารับสายนั้นทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าภรรยาของเขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่แตกสลายเพียงใด

​"ครับทัศ... ถึงบ้านปลอดภัยไหมครับ? ...ครับ ผมก็คิดถึงมื้อค่ำเมื่อกี้เหมือนกัน"

คำว่า 'คิดถึง' และ 'มื้อค่ำ' หลุดออกมาจากปากคนที่เธอรักที่สุดเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเหวอะหวะ ปริมลดาหมุนตัวกลับไปมองเงาร่างของสามีที่ยืนคุยโทรศัพท์อย่างร่าเริงอยู่ที่ระเบียงบ้าน เขาหัวเราะ เขามีความสุขโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่ร่วมสร้างบ้านหลังนี้มากับเขากำลังยืนตายทั้งเป็นอยู่ในมุมมืด เธอยืนมองเขาด้วยความรู้สึกเวทนา... เวทนาในความรักที่เธอซื่อสัตย์มาตลอด เวทนาในบ้านที่เธอจัดแต่งด้วยความรัก แต่กลับกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไม่มีใครเห็นค่า ปริมลดาเบือนหน้าหนีจากภาพนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว น้ำตาที่คลออยู่เบ้าตาพยายามไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าชายที่เหยียบย่ำหัวใจเธอ

​เธอก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน ทุกฝีก้าวเหมือนการแบกเอาภูเขาแห่งความทุกข์ระทมขึ้นไปบนบ่า เธอผลักประตูห้องนอนเข้าไป แสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นใบหน้ายามหลับใหลของญารินที่ดูไร้เดียงสา ​ปริมลดาค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างลูกสาว เธอกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าโลกใบนี้จะพังทลายลงมาในนาทีใดนาทีหนึ่ง ความเย็นชืดของที่นอนฝั่งสามีที่ว่างเปล่ามันหนาวเหน็บจนถึงกระดูก ความเจ็บปวดที่ไม่มีเสียงกรีดร้องมันทรมานยิ่งกว่าการถูกทำร้ายร่างกาย
น้ำตาหนึ่งหยดที่กลั้นมานานไหลอาบแก้มและหยดลงบนหมอนอย่างเงียบเชียบ เธอซบหน้าลงกับไหล่เล็กๆของลูกสาว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นที่พยายามข่มเอาไว้ไม่ให้ลูกตื่น