เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 11

หานเฟิงเดินนำทั้งหมดลงสู่คุกใต้ดิน กลิ่นอับชื้นเคล้าคราบสนิมเหล็กและกลิ่นสาบโลหิตโชยเข้าจมูกยิ่งลึกยิ่งหนาวเหน็บ จนกระทั่งถึงห้องขังส่วนลึก ที่ซึ่ง ลู่เกา มือวางเพลิงใจกล้าถูกมัดตรึงไว้กับเสาเหล็กในสภาพสะบักสะบอม

"เยี่ยนเฟย..." หานเฟิงเอ่ยพลางบุ้ยปากไปทางนักโทษ "ข้าให้ จ้านขุย ผู้คุมทัณฑ์ลงมือรีดความลับมาทั้งวันแล้ว ทั้งอดข้าวอดน้ำ ทุบด้วยพลองหนาม แต่มันปากแข็งนักมิยอมปริปากสักคำ"

จ้านขุย ชายร่างกำยำผู้ช่ำชองการทรมานวางพลองเหล็กลงพลางปาดเหงื่อ "มันผ่านคดีมาโชกโชนขอรับ ท่าทางจะมิเกรงกลัวความตาย"

ลู่เกาเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มผู้มาใหม่ด้วยแววตาหยามหยัน เมื่อเห็นเยี่ยนเฟยเป็นเพียงหนุ่มน้อยหน้าอ่อน เขาก็แค่นหัวเราะแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น "เหอะ... ส่งเด็กอมมือมาง้างปากข้ารึ? ไอ้พวกขุนนางหน้าโง่ ข้าโดนทัณฑ์ทรมานมามากกว่าจอกสุราที่เจ้าเคยดื่มเสียอีก อย่าเสียเวลาเลย!"

เยี่ยนเฟยมิได้ถือสา เขาเดินเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้านักโทษ แววตาพลันเปลี่ยนเป็นมืดดำดุจก้นเหว "ข้ามิชอบเสียเวลา... ข้าจะถามเพียงสามครั้ง หากเจ้าตอบ ข้าจะประทานความตายที่สบายให้ แต่หากไม่... เจ้าจะนึกเสียดาย ที่มิได้ลงนรกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้"

คำถามแรกดังขึ้นอย่างราบเรียบ "ใครส่งเจ้ามาวางเพลิงหอสำนวน?"

ลู่เกาเพียงหลับตาลงพลางแสยะยิ้ม

คำถามที่สองตามมา "งานใหญ่ระดับเผาที่ทำการหลวง เจ้ามิได้ทำคนเดียว พรรคพวกที่เหลือหลบซ่อนอยู่ที่ใด?"

ลู่เกายังคงนิ่งเงียบ

คำถามสุดท้าย "เหตุใดต้องเผาหอเก็บสำนวนที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น... ต้องการสิ่งใดกันแน่?"

ลู่เกานิ่งสนิท ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอคล้ายจะท้าทาย

"หมดเพลา..." เยี่ยนเฟยเอ่ยสั้นๆ พริบตานั้นเอง! กริชพกสีนิลถูกชักออกมาประดุจสายฟ้าฟาด เยี่ยนเฟยกดคมกริบแทงพรวดเข้าที่สีข้างของลู่เกาอย่างรุนแรงจนสุดด้าม!

"อ๊ากกกกกกกก!!!" ลู่เกาแผดเสียงร้องลั่นปานจะขาดใจ เยี่ยนเฟย กระชากกริชออกพร้อมโลหิตที่พุ่งกระฉูด ทว่าเขามิหยุดมือ พลิกข้อมือแทงซ้ำลงที่ต้นขาขวาอีกคราแล้วบิดคมมีดอย่างอำมหิต ลู่เกาดิ้นพล่านดุจปลาถูกสับ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่คมกริชจะเลื่อนมาจ่ออยู่ที่ เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอ

"ตอบ... หรือจะให้ข้าเลาะเอ็นเจ้าออกมาเล่น?"

ลู่เกาบัดนี้หน้าซีดเผือด น้ำตาไหลปนเปไปกับเลือด "ข้า... ข้าบอกแล้ว! ยอมแล้ว! เป็นคนของ... อึก... พวกมันอยู่ที่โรงเจเก่าท้ายเมือง... เขาสั่งให้เผาเพื่อ... อึก... อย่าฆ่าข้า!"