หมอหญิงปากร้ายทะลุมิติ พลิกวาสนาห่วยแตกของตนเอง

"ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณชายตระกูลเสิ่นผู้สูงส่งนี่เอง ปล่อยสุนัขบ้ามากัดคนถึงหน้าเรือนคนอื่นเช่นนี้ คงเป็นวิธีที่คนตระกูลใหญ่เสี้ยมสอนให้ทำกัน ช่างเปิดหูเปิดตาข้ายิ่งนัก"

"สามหาว!" อาตง บ่าวคนสนิทของเสิ่นจงเสินตวาดลั่น ชักดาบออกจากฝักครึ่งคืบ "ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ"

"ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อใครสักคำ รีบร้อนตัวรับบทสุนัขไปเสียเองเสียแล้ว ทำไม หรือว่าอยากได้กระดูกสักท่อนเล่า" ถิงถิงยักไหล่ ตอบกลับด้วยใบหน้ายียวนไม่สะทกสะท้าน

เสิ่นจงเสินยกมือขึ้นปรามลูกน้อง ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าแววตากลับลึกล้ำ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้สตรีร่างบาง กลิ่นอายกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบด้านหนักอึ้ง

"ฝีปากเจ้าร้ายกาจไม่เบาเลย" เขากดเสียงต่ำ "มือที่เคยขี้ขโมย บัดนี้เปลี่ยนมาต้มตุ๋นหลอกลวงชาวบ้านแทนแล้วหรือ การละครหน้าโรงหมอเมื่อเดือนก่อน ทำเอาท่านแม่ของข้าหลงเชื่อจนถึงขั้นสั่งให้คนมารับเจ้าไปดูอาการท่านพ่อข้า เจ้าควรจะดีใจนะ ที่สตรีชั้นต่ำเช่นเจ้า มีโอกาสได้เหยียบคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น"

"สตรีชั้นต่ำ" ถิงถิงแค่นเสียงหัวเราะ นัยน์ตาดอกท้อตวัดมองบุรุษตรงหน้าอย่างเชือดเฉือน "สตรีชั้นต่ำผู้นี้แหละที่สามารถงัดคนตายขึ้นมาจากหลุมได้ แต่น่าแปลกนัก มารดามีสายตาเฉียบแหลม รู้ว่าก้อนหินหรือหยก แต่บุตรชายกลับดูทึ่มทื่อ พูดจาไม่ค่อยเข้าหูคน เห็นทีคำเชิญที่ได้รับ ข้าคงต้องปฏิเสธเพราะปากของท่าน เชิญคุณชายเสิ่นกลับไปเตรียมโลงศพให้บิดาท่านเถิด"