สามีไร้ค่าขอเป็นยอดคน

มหาวิทยาลัยชื่อดัง ดร.เฉินอวี้ อาจารย์หนุ่มผู้ถือปริญญาเอกด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์ กำลังขีดเขียนสมการเคมีที่ซับซ้อนลงบนกระดานด้วยความคล่องแคล่ว ชีวิตของเขาคือตัวเลข สารละลาย และทฤษฎี เขาอุทิศเวลาทั้งหมดให้กับการวิจัยจนลืมไปว่าการใช้ชีวิตนอกห้องแล็บนั้นเป็นอย่างไร

“อาจารย์ครับ! วันนี้มีนัดตรวจแล็บตอนบ่ายสามนะครับ” เสียงนักศึกษาตะโกนบอก

เฉินอวี้ก้มมองนาฬิกาข้อมือ “แย่แล้ว! ฉันมีสอนอีกตึกหนึ่ง!”

เขารีบคว้ากระเป๋าและเอกสาร วิ่งพรวดพราดออกจากตึกคณะมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนรวม ความรีบเร่งทำให้เขาไม่ได้สังเกตเห็นรถเก๋งคันหนึ่งที่เสียหลักพุ่งมาด้วยความเร็วสูง

โครม!!!

แรงกระแทกมหาศาลส่งร่างของเขากระเด็นไปกลางถนน ความเจ็บปวดแล่นริ้วเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นความมืดมิด เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินไม่ใช่เสียงรถหวอของรถพยาบาล แต่เป็นเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นของใครบางคน

“เจ้าคนไร้ค่า! เจ้าสมควรตายไปเสียจริงๆ!”

เพียะ!

แรงตบฉาดใหญ่ทำให้สติของเฉินอวี้ฟื้นคืนกลับมา เขาสำลักน้ำเค็มออกมากองใหญ่ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความเปียกชื้นและความหนาวเหน็บที่กัดกินกระดูก แต่ที่เจ็บกว่าคือรอยฝ่ามือบนใบหน้า

เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นไม่ใช่เพดานโรงพยาบาล แต่เป็นใบหน้าของสตรีนางหนึ่งที่งดงามราวกับภาพวาด ทว่าดวงตาของนางกลับวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชัง นางยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมายังท่าเทียบเรือโบราณ

“หลี่เฟย! เจ้าแอบไปเข้าบ่อนพนันจนติดหนี้ห้าพันตำลึง แถมยังกล้ากระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหาอีกหรือ? เจ้ามันไม่ใช่บุรุษ!”

เฉินอวี้มึนงงไปหมด ‘หลี่เฟย? ห้าพันตำลึง? นี่มันสมการบ้าอะไรกัน?’ เขามองมือตัวเองที่หยาบกร้านจากการจับขวดเหล้า ไม่ใช่เกลี้ยงเกลาจากการจับหลอดทดลองเหมือนเก่า ข้อมูลจากความทรงจำที่เหลืออยู่ของร่างนี้ค่อยๆ ไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก...

หลี่เฟย คือชื่อของเจ้าของร่างนี้ บุรุษที่โชคดีได้แต่งเข้าบ้านตระกูลถังที่เป็นเจ้าของท่าเรือประมงเพราะคำสัญญารุ่นปู่ แต่กลับทำตัวเป็น ‘ขยะ’ ล้างผลาญสมบัติภรรยาไปวันๆ จนกระทั่งถูกเจ้าหนี้ซ้อมและโยนลงทะเลในที่สุด

เฉินอวี้ในร่างหลี่เฟยมองดูผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธ ถังซื่อ ภรรยาผู้แข็งแกร่งที่ต้องแบกรับภาระดูแลท่าเรือแทนบิดาที่เริ่มป่วยไม่สบาย และยังต้องดูแลสามีเฮงซวย

‘ในโลกก่อน ผมใช้ความรู้นำทางชีวิต แต่ในโลกนี้... ผมต้องใช้มันเพื่อเอาตัวรอดจากหนี้สินและภรรยาที่อยากจะฆ่าผมให้ตาย!’

หลี่เฟยค่อยๆ พยุงตัวขึ้นคุกเข่าต่อหน้านาง ไม่ใช่ด้วยความขี้ขลาดเหมือนแต่ก่อน แต่ด้วยสมองของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังคำนวณหาทางรอดที่แม่นยำที่สุด

“ห้าพันตำลึง... ข้าจะใช้คืนให้ครบทุกอีแปะ” เสียงของเขาแหบพร่า แต่กลับหนักแน่นจนถังซื่อต้องชะงักมือที่กำลังจะตบซ้ำ “ขอเพียงเจ้าให้โอกาสข้า... ข้าจะเปลี่ยนท่าเรือที่กำลังผุพังนี้ ให้กลายเป็นขุมทองของตระกูลถัง!”