เจ็บที่เข้าใจ แต่ไม่อยากทน

เมื่อคนที่ถูกซ่อนไว้ตลอดอยากมีตัวตนขึ้นมา

เขาจะทำเช่นไร

เพราะเธอเอาลูกมาอ้างเพื่อรั้งเขาไว้

*****

“เห็นนี่ยังอ่ะข้าว” สรเพื่อนร่วมงานที่ไม่ค่อยถูกชะตากับข้าวตังเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“เห็นอะไรเหรอ” ข้าวตังถามกลับเสียงเรียบ

“นี่ไง” สรยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดู

ข้าวตังจ้องมองรูปภาพที่มีคนโพสต์ลงโซเชียล เป็นภาพของเรย์กับเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง โดยที่เรย์กำลังยิ้มให้อย่างมีความสุข ข้าวตังไล่อ่านข้อความที่ถูกเขียนกำกับภาพนั้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางอกทันที

“อย่าบอกนะว่านี่คือ...ลูกของคุณเรย์ ไหนคุณเรย์เพิ่งคุกเข่าขอแต่งงานกับเธอไปไม่ใช่เหรอ” สรแสร้งทำเป็นถามด้วยความสงสัยแต่แววตากลับฉายความสะใจ

ข้าวตังตวัดสายตามองสรด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

“ถ้าจะมาหาเรื่องแบบนี้ก็ไม่ต้องพูด เชิญกลับไปนั่งที่ตัวเองด้วยค่ะ” ข้าวตังไล่เสียงแข็ง

“หึ” สรแค่นหัวเราะก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองด้วยความสมเพช

สรรู้จักกับบีบี พอได้ฟังเรื่องของบีบีบ้าง จึงทำให้ไม่ค่อยชอบในบางครั้ง แต่ไม่ได้เกลียด

ข้าวตังคว้าโทรศัพท์ของตัวเองแล้วรีบเดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังบริเวณบันไดหนีไฟที่เงียบสงบ เธอไม่รอช้ารีบต่อสายหาเรย์ทันทีด้วยมือที่สั่นเทา

(ว่าไงครับที่รัก คิดถึงผัวล่ะสิ) เรย์รับสายด้วยน้ำเสียงระรื่นตามปกติ โดยไม่รู้เลยว่าพายุกำลังจะมา

“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง” ข้าวตังโพล่งถามออกไปทันที

(ทำอะไรครับ) เรย์ถามกลับด้วยความงุนงง

“เด็กนั่นใคร แล้วมันคืออะไร ทำไมพี่ไม่เคยพูดเรื่องเด็กนั่นให้ข้าวรู้เลย” ข้าวตังเค้นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

(ข้าว...) เรย์อึกอักไปครู่ใหญ่เมื่อรู้ว่าเรื่องแตกแล้ว

“พี่จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงคะ” ข้าวตังถามย้ำ

(พี่อธิบายได้นะข้าว)

“ดีค่ะ งั้นเย็นนี้เจอกันที่คอนโดนะคะ” ข้าวตังทิ้งท้ายก่อนจะกดวางสายไปทันที