ฉันยอมเป็นตัวร้ายของนายนะ…ที่รัก

ในบางสถานการณ์…
การช่วยเหลือ กับ การฉวยโอกาส มันคือเส้นบางๆ
แต่สำหรับปณวิตร์ อินทะไพบูลย์…
ไม่ว่าเฉินจวิ้นเจี๋ยจะตีความหมายสิ่งที่เขาทำให้ว่ายังไง…
เขาไม่สนใจอยู่แล้ว
ขอเพียงได้ช่วยคนที่เขารักให้พ้นจากเงื้อมมือของญาติสายเทาก็พอ
แต่การยื่นมือเข้าช่วยเหลือตรงๆคงถูกปัดทิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะแม้แต่หน้าหล่อๆของเขา เฉินจวิ้นเจี๋ยก็ยังไม่อยากจะมอง
ปณวิตร์จึงต้องช่วยแบบถูกเข้าใจผิดและเป็นหนังหน้าไฟให้ทุกเรื่อง
แต่มันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม
เพราะความดื้อและความเย็นชาของเฉินจวิ้นเจี๋ยเนี่ย…ช่างหอมหวานและเร่าร้อนเหลือเกิน
แม้จะถูกมองว่าเป็นคนชอบฉวยโอกาสก็ยอม

"เสี่ยวเจี๋ย เมตตาลูกชายของฉัน ด้วยปากของนายได้หรือเปล่า?"