เมื่อข้าต้องกลายเป็นแม่เลี้ยงจำเป็น

"หนึ่งดวงวิญญาณหลงทิศ กับหนึ่งหัวใจที่ด้านชาเพราะรอยแผล"
ท่ามกลางความหนาวเหน็บและวังเวงของวังรุ่ยอ๋อง การปรากฏตัวของสตรีปริศนาผู้มาพร้อมกับกลิ่นอายประหลาดและรสชาติอาหารที่ไม่คุ้นลิ้น กลับค่อยๆ หลอมละลายหัวใจของท่านแม่ทัพใหญ่และเด็กน้อยผู้โดดเดี่ยว
เมื่อความรักก้าวข้ามกาลเวลามาบรรจบ... นางจะเลือกกลับไปยังโลกที่จากมา หรือจะยอมสละทุกอย่างเพื่อเป็น 'บ้าน' ให้กับคนที่นางรักตลอดไป?
"ท่านพี่... ต่อให้กาลเวลาจะห่างกันพันปี ข้าก็จะกลับมาหาท่านให้ได้"

หลังจากมื้อเช้าอันแสนสุข ท่านอ๋องกลับต้องไปทำงานในห้องหนังสือ แต่หัวใจเขากลับพะวงอยู่กับภาพรอยยิ้มของหลินเยว่และการเข้ากันได้ดีกับเด็กๆ
"ท่านอ๋องขอรับ..." องครักษ์เงากระซิบ "ดูเหมือนพระชายาจะไม่ได้แค่ทำอาหารนะขอรับ นางยังสั่งให้บ่าวรับใช้ไปหาไม้ไผ่และผ้าแพรสีสันสดใสมาทำ 'ว่าว' ทรงประหลาดให้เด็กๆ ด้วย"
"หึ... นางคงคิดจะประจบเด็กๆ เพื่ออำนาจในวังล่ะสินะ" เซียวอี้หรานพูดเสียงแข็งแต่ขาของเขากลับเดินมุ่งหน้าไปทางอุทยานหลวงเสียแล้ว
ที่ลานหญ้ากว้าง หลินเยว่กำลังวิ่งนำเด็กๆ วิ่งไล่ว่าวรูปการ์ตูนที่นางวาดขึ้นเอง เสียงหัวเราะของอาหลินและอาซิ่นดังลั่น ซึ่งเป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปีตั้งแต่สูญเสียพ่อแม่แท้ๆ ของพวกเขาไป
แต่แล้วอุบัติเหตุก็เกิดขึ้น!
"ว้าย!" หลินเยว่สะดุดรากไม้ขณะกำลังมองว่าบนฟ้า ร่างของนางถลาลงกับพื้น
"พระชายา!" เด็กๆ ร้องลั่น
ก่อนที่หน้าสวยๆ จะกระแทกพื้นดิน ร่างสูงใหญ่ของเซียวอี้หรานก็พุ่งเข้ามาโอบเอวนางไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางความตกตะลึง หลินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
"เจ้าเป็นแม่คนแบบไหนกัน ถึงได้ซุ่มซ่ามยิ่งกว่าเด็กหกขวบ?" เขาตำหนิ แต่แขนแข็งแรงกลับกระชับเอวนางแน่นขึ้น
"ข้า... ข้าแค่ลืมมองทางเพคะ" หลินเยว่หน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ท่านพ่อ! ปล่อยแม่เลี้ยงนะ ท่านทำนางเจ็บหรือเปล่า?" อาหลินวิ่งเข้ามาเอาตัวแทรกกลางระหว่างทั้งสอง
เซียวอี้หรานรีบปล่อยมือทันทีพลางกระแอมแก้เก้อ "ข้าแค่ช่วยไม่ให้นางหน้าแหก... พวกเจ้าไปเล่นที่อื่นไป๊!"
หลินเยว่มองตามแผ่นหลังที่รีบเดินหนีไปของท่านอ๋อง นางแอบเห็นว่าใบหูของเขาแดงก่ำ
'หึหึ ท่านอ๋องผู้เย็นชา... ดูท่าทาง 'แม่เลี้ยงจำเป็น' คนนี้จะมีงานเพิ่มซะแล้ว นอกจากต้องเลี้ยงลูก ยังต้องเลี้ยง พ่อด้วยเหรอเนี่ย?'