ว่าด้วยเรื่องเส้นทางร่ำรวยของลี่มู่หว่าน

"เส้นทางเดียวที่ข้าเลือกเดิน คือเส้นทางไปสู่ความร่ำรวย"
.....................................................................................

การทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณว่ายากแล้ว แต่การพาครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นให้รอดพ้นจากความตายนั้นยากยิ่งกว่า วันแรกที่นางทะลุมิติมาก็พบว่าครอบครัวติดโรคระบาดจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่เพียงแค่นั้นครอบครัวใหม่นี้ยังมีหนี้สินที่ต้องชดใช้กว่าร้อยตำลึง ในเรือนที่หาหนทางรวยได้ยาก มีวิธีเดียวคือนางต้องใช้ของจากสิ่งที่หาได้จากรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นป่า ภูเขาหรือแปลงนา นางต้องเข้าไปหาผัก สมุนไพรเหล่านั้นเพื่อนำมาทำอาหารและของใช้ เพื่อหาเงินให้พอจ่ายหนี้ในแต่ละเดือน

"เสี่ยวหว่าน ลูกจะเข้าป่าเช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้าจะไปหากระเทียมป่า"

นางก้าวเท้าอย่างระมัดระวังลงไปตามทางลาดชันของภูเขาที่ปกคลุมด้วยพืชล้มลุกและพืชสีเขียวเข้ม ท่ามกลางเสียงนกร้องก้องป่า แว่วเสียงน้ำไหลเอื่อยดึงดูดให้นางเดินตามไปจนกระทั่งพบกับลำธารสายเล็กที่ใสสะอาด น้ำในลำธารสายนั้นใสกระจ่าง ไหลเอื่อย ๆ ผ่านโขดหินและพื้นดินที่ชุ่มน้ำ บรรยากาศรอบลำธารให้ความรู้สึกเย็นสบายและสงบเงียบจนน่าประหลาด

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงยิ่งกว่าความเย็นฉ่ำของสายน้ำ คือบริเวณริมฝั่งลำธารและโคนต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมด้วยกลุ่มใบสีเขียวสดยาวเรียวชูตัวขึ้นมาอย่างหนาแน่น มันคือดงของกระเทียมป่า ที่กำลังชูช่อดอกสีขาวเล็ก ๆ บานสะพรั่งเต็มพรืดไปหมด

กระเทียมป่ามักจะชอบขึ้นในที่ชุ่มน้ำหรือใกล้แหล่งน้ำตามธรรมชาติ เมื่อเดินเข้าป่ามาในครั้งนี้ นางจึงไม่ลังเลที่จะมุ่งหน้าหาแหล่งน้ำ และก็ได้พบกับดงกระเทียมขนาดใหญ่สมดังที่คาดการณ์เอาไว้จริง ๆ

ลี่มู่หว่านไม่รอช้า นางรีบทรุดกายลงข้างกลุ่มต้นกระเทียมเหล่านั้น มือบางหยิบเสียมเล็กที่พกติดตัวมาด้วยค่อย ๆ ขุดลงไปบริเวณโคนต้นอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้หัวของมันได้รับความเสียหาย เพียงครู่เดียว หัวสีขาวนวลที่มีขนาดเล็กกว่ากระเทียมบ้านทั่วไปก็ถูกดึงขึ้นมาพร้อมกับดินที่ชุ่มน้ำ