เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เล่ม 2 จบ

เพื่อบุรุษที่ไม่เคยมีใจ นางถึงกับทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง แต่แล้ว...จุดจบกลับกลายเป็นความตายที่เขามอบให้ ครานี้รู้แล้วความรักหาใช่ทุกสิ่ง และสักวัน...นางจะต้องคว้ามันมาด้วยมือของตน
เซี่ยหรงเหยา บุตรีจากจวนโสวฝู่ สตรีที่ถูกขนานนามว่าเป็นอันธพาลน้อยแห่งเป่ยหมิง หลังถูกชายที่รักสังหาร นางจึงได้เกิดใหม่ และคิดจะถอยห่างจากตัวหายนะเหล่านั้น ใช้ชีวิตให้ดี...เพื่อจะได้ไม่ถูกถูกตีตายเหมือนชาติที่แล้วอีก
ชาติใหม่ที่ไม่ต้องแต่งงานกับมู่หรงจ้าน แต่กลับต้องพัวพันกับมู่หรงฉางชิงผู้เป็นพี่ชายของเขาแทน หลังทั้งสองแต่งงาน...เซี่ยหรงเหยาคิดว่าตนจักต้องมีความสุขในชาติใหม่นี้ แต่แล้ว...ความสุขนั้นกลับจบลงด้วยความหลงใหลของคนผู้เดียว
จ้าวเค่อ ซื่อจื่อแห่งแคว้นจ้าว เพียงครั้งเดียที่ได้พบหน้าเซี่ยหรงเหยา ในใจของชายหนุ่มก็ร่ำร้องจะต้องได้นางมาครอบครอง เขายอมทำทุกอย่างเพื่อหญิงสาวเพียงคนเดียว แม้กระทั่งยอมทรยศผู้เป็นบิดาให้กำเนิด ครั้งนี้...เซี่ยหรงเหยาจักหนีรอดจากเงื้อมมือของจ้าวเค่อได้หรือไม่
******************************************
ภายในเรือนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ้าม่านบางไหวแผ่วเบา เซี่ยหรงเหยาเอนกายพิงบนตั้งตัวยาวข้างหน้าต่าง มือบางวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อย

หลังเห็นจ้าวเค่อปรากฎตัว ท่าทีไม่มั่นคงทำให้นางไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา เพราะกลัวว่าคำพูดเพียงประโยคเดียว อาจนำภัยมาสู่ตนและบุตรในครรภ์
ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว มองนางเนิ่นนาน ดวงตาที่เคยเยือกเย็นยามนี้กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน

"ข้ามาดูว่าเจ้าสบายดีหรือไม่" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความสั่นไหว

"ข้า...สบายดี ขอบคุณซื่อจื่อที่เป็นห่วง" เซี่ยหรงเหยาตอบเสียงเบา พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด
จ้าวเค่อขยับเข้าใกล้อีกเล็กน้อย แววตาที่มองนางดูอ่อนลง มือใหญ่ยื่นออกไปหมายจะจับมือหญิงสาว และในตอนนั้นเอง...เซี่ยหรงเหยาก็ขยับกายหลบการสัมผัสนั้น

ท่าทีหวาดระแวงนั้นแม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ แต่ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นสะท้าน ดวงตาของจ้าวเค่อแดงก่ำ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มพร้อมสีหน้าที่ดูเสร้าโศก

"ข้า...ขออภัย" ชายหนุ่มเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ทำท่าจะจากไป แต่แล้วก็หยุดฝีเท้า
"เจ้า...พักผ่อนเถอะ เอาไว้ข้าจักมาเยี่ยมใหม่"

เอ่ยจบแล้วจึงก้าวออกจากเรือนไปอย่างเงียบงัน เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง เซี่ยหรงเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก มือบางลูบหน้าท้องของตนเบาๆ

"ลูกเอ๋ย...อดทนอีกหน่อยนะ" ร่างบางพึมพำเสียงสั่น
"ฮึกก! ฮื่ออออ!! มู่หรงฉางชิง…เมื่อใดท่านจะมาช่วยพวกเราแม่ลูกออกไปจากที่นี่"

เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแว่วออกมาด้านนอก ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูยังไม่จากไป ทำได้เพียงอดกลั่น ความเจ็บปวดเศร้าโศกที่ทั้งสองมีนั้นไม่ต่างกัน แตกต่างที่ผู้หนึ่งต้องการให้อีกฝ่ายอยู่ข้างกาย แต่อีกคนกลับต้องการกลับไปยังที่ที่ตนจากมา

ฝากติดตามอ่าน เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม
เล่ม2 ด้วยนะคะ