หลินเซียนเยว่คุณหนูใหญ่จวนโหวสายฟาดยอดหมอดู

"ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่เติบโตมากับการสวดมนต์กินเจในวัดป่า ไม่ทราบว่าท่านเคยเรียนรู้ศิลปะการชงชา การดีดฉิน หรือการแต่งกวีบ้างหรือไม่เจ้าคะ งานเลี้ยงชมดอกไม้ของพวกเรามักจะมีการประชันบทกวีกัน เกรงว่าท่านคงจะอึดอัดแย่"
เป็นการฉีกหน้าหลินเซียนเยว่ว่าไร้การศึกษาและไม่คู่ควรกับสังคมชั้นสูง บรรดาคุณหนูรอบข้างต่างพากันยกพัดปิดปากกลั้นหัวเราะ
ทว่าหลินเซียนเยว่กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน นางแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาหงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณหนูจ้าว
"ข้าอาจจะไม่ถนัดเรื่องแต่งกวีไร้สาระเพื่อประจบประแจงบุรุษหรอกเจ้าค่ะ คุณหนูจ้าว" หลินเซียนเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความคมกริบ
"แต่สิ่งที่ข้าถนัดคือการอ่านโหงวเฮ้งและการทำนายชะตาชีวิต อย่างเช่นตอนนี้ ข้ามองเห็นว่าที่หางตาซ้ายของท่านมีจุดสีหม่น ปลายคิ้วแตกกระจาย บ่งบอกว่าวังคู่ครองกำลังมีปัญหา บัณฑิตหนุ่มยากจนที่ท่านแอบนัดพบกันลับๆ ที่หลังจวนราชครูคนนั้น แท้จริงแล้วเขามีภรรยาและลูกอยู่ที่บ้านเกิดแล้ว ที่เขามาตีสนิทกับท่านก็เพื่อหวังจะปอกลอกเอาสินเดิมของท่านไปปลดหนี้พนันเท่านั้นเอง"
พัดผ้าไหมในมือของคุณหนูจ้าวร่วงหล่นลงพื้น ใบหน้าของนางซีดขาวราวกับกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เรื่องที่นางแอบคบหากับบัณฑิตหนุ่มเป็นความลับสุดยอดที่ไม่มีใครรู้ แล้วสตรีที่เพิ่งลงมาจากเขาผู้นี้รู้ได้อย่างไร
"เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ข้าไม่รู้เรื่อง" คุณหนูจ้าวปฏิเสธ แต่ท่าทีลุกลี้ลุกลนและเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับเป็นการประจานตนเองอย่างชัดเจน นางทนสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างไม่ไหว จึงหมุนตัววิ่งหนีออกจากงานเลี้ยงไปทั้งน้ำตา