นทีดื้อมาก

เขาใช้แขนเพียงข้างเดียวตวัดรัดรอบเอวเล็กของเด็กสาว หิ้วเธอจนเท้าลอย แล้วเหวี่ยงกลับไปบนเตียง นทีไม่เจ็บ แต่เธอตกใจ

"โถ่โว้ย!"

เสียงหวานสบถดัง กลัวก็กลัว โมโหก็โมโห!

กษมาไม่สนเสียงสบถ เขาปลดเข็มขัดหนังอย่างดีออกจากเอวสอบเพรียว ตาคมจ้องร่างเล็กไม่กะพริบขณะพันส่วนหัวเข็มขัดไว้กับมือแล้วกำแน่น พอเด็กนั่นตั้งท่าจะลุกหนี เขาก็ฟาดสายหนังลงกับพื้นเตียงอย่างแรง ร่างเล็กสะดุ้งตัวโยน ผละถอยหลังโดยที่เขาไม่ต้องแตะเธอแม้ปลายเล็บ

"พะ…พี่"

เนื้อตัวและดวงตาของนทีสั่นไหว เสียงหวานขาดกระท่อนกระแท่น ไม่กล้าขยับหนี กษมารู้ว่าเธอกลัว แต่เขาไม่สนใจท่าทางเหมือนลูกนกตกน้ำนั่น ชายหนุ่มพูดเสียงนิ่ง ๆ เย็น ๆ ขณะเริ่มดึงชายเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกจากขอบกางเกงสแล็กสีดำมันเงา

"เคยบอกแล้วใช่ไหม หน้าที่เด็กรับใช้ต้องทำยังไง เคยบอกแล้วนี่ว่าห้ามสนิทใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่น"

เขาปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกทีละเม็ด ตายังจ้องเธอไม่เปลี่ยน

"เคยบอกหลายครั้งหลายหน แต่เธอก็ดื้อด้านไม่เชื่อฟัง…เข้าหูซ้าย ทะลุหูขวา"

เขาปลดกระดุมเสื้อออกหมดทุกเม็ด แล้วถอดมันทิ้งลงพื้นไม่แยแส

"พี่…ฟังก่อน มะ…มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด"

เสียงเธอสั่นเครือ ถดตัวถอยจนหลังชนหัวเตียง จังหวะนั้นเขาก้าวขึ้นไปบนฟูกนุ่มด้วยเข่าข้างหนึ่ง เท้าแขนก้มตัวลงต่ำจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเธอ

"เงียบ…"

เขาพูดสั้น เสียงห้วน กดต่ำจนพร่าอยู่ในลำคอ อย่างคนที่ฟิวส์ขาด แต่พยายามสะกดอารมณ์ดิบไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา!