ทุ่มเททั้งชีวิตแต่ไม่เคยอยู่ในหัวใจ

#นิยายสั้น ปมน้อย ผัวโบ้ (เรื่องนี้ ncเบาๆนะคะ)

"จะหนีไปหาใคร!" เซี่ยจวินเหอตวาดก้องพลางถลาเข้าไปคว้าไหล่บางของนางไว้แน่นจนนางต้องนิ่วหน้า "ข้าเห็นเจ้าเก็บข้าวของ เจ้าคิดจะหนีไปกับเจ้าคนสารเลวฉีเหวินอี้ใช่หรือไม่! เจ้าจะทิ้งสิบปีที่ผ่านมาไปเพียงเพื่อบุรุษที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันอย่างนั้นหรือ!"
"มันไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น! ข้าเพียงต้องการอิสระ! ไม่ใช่ให้ท่านมาคอยตามวุ่นวายกับข้าเช่นนี้ ข้าจะทำอันใดมันก็เรื่องของข้า ท่านออกไปเสีย!" ไป๋ลู่เสียนน้ำตาคลอด้วยความเหนื่อย
"อิสระของเจ้าคือการไปเร่ขายตัวให้ศัตรูข้าอย่างนั้นหรือ!" เซี่ยจวินเหอคำรามรอดไรฟัน ความหึงหวงที่สะสมมานานบวกกับฤทธิ์สุราทำให้เขาขาดสติโดยสิ้นเชิง เขาเหวี่ยงนางลงบนเตียงไม้แคบๆ จนเกิดเสียงลั่นของเนื้อไม้
"หยุดนะ! ท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้!" ลู่เสียนพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงของสตรีวัยสิบหกหรือจะสู้แรงของแม่ทัพผู้กรำศึก
"สิทธิ์อย่างนั้นหรือ?" จวินเหอโน้มตัวลงมาทับร่างบางไว้ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของนางขึ้นเหนือศีรษะ "ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเจ้าอยากไปเป็นเมียคนอื่นนัก... เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าจำใส่หัวไว้ ว่าร่างกายนี้ ใจนี้ และทุกหยดเลือดในตัวเจ้า เป็นของตระกูลเซี่ย! เป็นของข้าเพียงผู้เดียว!"
จวินเหอกดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่รสจูบที่อ่อนหวานเหมือนในความฝันที่ลู่เสียนเคยเฝ้าถวิลหา แต่มันคือการตีตราจองและยัดเยียดความเจ็บปวด ลู่เสียนพยายามเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไหลรินออกมาอีกครั้งด้วยความสูญสิ้นศรัทธา
เรียวลิ้นของเขาสอดแทรกจูบนางอย่างมูมมาม เนื้อตัวของไป๋ลู่เสียนหอมกรุ่นและหอมเช่นนี้มานานแล้ว หลายคืนเขามักจะฝันถึงค่ำคืนที่เขาจงเกลียดจงชังกับนาง แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกดียิ่งนัก
ความร้อนแรงที่เขามอบให้ในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความต้องการครอบครอง จวินเหอกระชากสาบเสื้อสีเทาของนางออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวพรรณนวลเนียดที่เขาไม่เคยชายตามองมาตลอดสิบปี มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนของนางด้วยความโหยหาที่ซ่อนลึกอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ
"พี่จวินเหอ... อย่าทำเช่นนี้... ข้าขอร้อง..." นางกระซิบเสียงสั่นเครือ