ม่านหมอกพรางบุปผา

แปดหนาวที่นางถูกขับไล่ ไม่มีวันใดที่ชิงเหยาลืมความอยุติธรรมที่ได้รับ เขาคือบุรุษที่นางรักยิ่งกว่าชีวิต
แต่ก็เป็นคนเดียวกันที่เชื่อคำใส่ร้ายป้ายสี และพรากทุกสิ่งไปจากนางอย่างไร้เยื่อใย
เมื่อความจริงถูกเปิดเผยในวันที่สายเกินไปแล้ว นางจึงหวนกลับมาอีกครั้งในฐานะพระชายาเอก
ทว่าหัวใจของนาง มิได้หวนกลับมาพร้อมกันกับร่างกาย
ใต้รอยยิ้มแสนอ่อนโยน คือเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ใต้ความสง่างาม คือคมมีดที่รอวันจักแทงสวนทวงคืน
และใต้คำว่า "สามีภรรยา" คือความสัมพันธ์ที่ไม่อาจหวนคืนดังเดิมได้
หากความรักเคยเป็นทุกสิ่ง เมื่อมันแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น
จุดจบของพวกเขาจะยังคงเรียกว่า "ความรัก" ได้อยู่หรือไม่…

ตัวอย่างภายในเล่ม

"ท่านพี่...ความรักที่ท่านมีต่อหม่อมฉันมันมลายหายไปแล้วหรือไร ท่านฟังความแค่ข้างเดียว คำของหม่อมฉันท่านกลับมิเคยนำมาไตร่ตรองเสียเลย"
"เจ้าอย่าคิดแสแสร้งมิรู้ความผิดของเองเสียเลย กลืนมันลงไปเสียหากยังอยากมีชีวิตอยู่ในเรือนแห่งนี้"
"ท่านก็สังหารหม่อมฉันเสีย มาต้องมาเป็นห่วงเป็นใยหม่อมฉันหรอกเพคะ"
"เจ้าอย่าคิดว่าการตายของเจ้าจะเป็นการไถ่บาปให้กลับพวกเขาได้ จงมีชีวิตอยู่รับใช้ข้าเถิดพระชายารอง นับตั้งแต่นี้ต่อไป ตำแหน่งของเจ้าจักเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียงของข้า จงจำเอาไว้เสีย..ศักดิ์ศรีที่เจ้าเคยมีบัดนี้กลับเลือนหายไปเสียสิ้น"
"หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ…สถานะของหม่อมฉันในยามนี้มิได้เป็นพระชายารอง"
"สถานะข้าเป็นผู้ตัดสิน มิใช่ผู้อื่น"
"แต่สิ่งที่ท่านทำกับหม่อมฉัน มิได้เป็นเช่นนั้นเพคะ"