ของเล่นชิ้นโปรดของหมอคาร์ล

นอกจากหน้าที่ผู้ช่วยหมอแล้วเธอยังรับหน้าที่เป็นคู่นอนให้กับผู้ชายที่สาวๆต่างอยากได้เขากลับเป็นคนไร้หัวใจ ผูกกายได้แต่ห้ามผูกพัน "จำไว้นะน้ำหนึ่งเวลาอยู่ต่อหน้าทุกคน เธอเป็นได้แค่ผู้ช่วยของพี่เท่านั้น"

บทนำ

09:45 น.

ณ ห้องผ่าตัดหมายเลข 7 โรงพยาบาลพิพัฒตนากุลเมดิคอลเซ็นเตอร์

เสียงสัญญาณชีพจร ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด... ดังสะท้อนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่เย็นเฉียบด้วยอุณหภูมิที่ถูกตั้งไว้เพื่อลดการเติบโตของเชื้อโรค กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงปะทะจมูกอยู่ตลอดเวลา ท่ามกลางแสงไฟจากโคมไฟผ่าตัดดวงใหญ่ที่ส่องสว่างไปยังร่างของผู้ป่วยที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง

ชายหนุ่มในชุดผ่าตัดสีเขียวเข้มสวมหมวกคลุมผมและหน้ากากอนามัยมิดชิด เหลือเพียงดวงตาคมกริบสีนิลที่จดจ้องไปยังหัวใจของมนุษย์ที่กำลังเต้นอยู่เบื้องหน้า มือแกร่งภายใต้ถุงมือยางปราศจากเชื้อขยับเขยื้อนด้วยความนิ่งและแม่นยำดุจเครื่องจักรที่มีชีวิต

เขาคือ นพ.คชารินทร์ พิพัฒตนากุล หรือ 'หมอคาร์ล' ศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอกมือหนึ่งของประเทศ กำลังทำหน้าที่ที่ใครหลายคนมองว่าเป็นการโกงความตาย

"คัตเตอร์..."

น้ำเสียงทุ้มที่ราบเรียบและเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นสั้นๆ

นลินนิภา หรือ 'น้ำหนึ่ง' หญิงสาวในชุดผ่าตัดที่ยืนอยู่ข้างกายเขา รีบส่งเครื่องมือผ่าตัดให้ทันทีด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ มือของเธอสั่นเพียงเล็กน้อยแต่เธอก็ควบคุมมันได้อย่างดีเยี่ยม เธอ

ทำงานกับเขามานานพอที่จะรู้ว่าในห้องผ่าตัด หมอคาร์ลคือพระเจ้าที่ห้ามใครกังขา และเขาก็คือซาตานที่พร้อมจะแผดเผาคนที่ทำงานผิดพลาดด้วยสายตา

"ซับ..."

น้ำหนึ่งใช้ผ้าก๊อซซับเลือดอย่างเบามือ สายตาของเธอเผลอสบเข้ากับดวงตาคมคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันกลับไม่มีร่องรอยของความคุ้นเคยหรือความอาทรใดๆ หลงเหลืออยู่เลย หมอคาร์ลมองผ่านเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งในห้องนี้

"แคลมป์..."

บรรยากาศในห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหล่านางพยาบาลและหมอผู้ช่วยต่างพากันกลั้นหายใจมองดูฝีมือการเย็บหลอดเลือดที่ละเอียดอ่อนระดับไมโคร

ตึก!

ตึก!

ตึก!

ทุกวินาทีคือชีวิต และหมอคาร์ลก็พิสูจน์ให้เห็นว่าทำไมเขาถึงได้ฉายาว่า 'หัตถ์เทวะมา

"เรียบร้อย... ปิดแผลได้"

คำสั่งสุดท้ายหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม เขาผละออกจากเตียงผ่าตัดโดยไม่รอดูผลงานการเย็บปิดแผลของหมอผู้ช่วยคนอื่น ร่างสูงสง่าเดินออกไปชำระล้างตัวที่อ่างล้างมือด้านนอกทันที ทิ้งไว้เพียงความทึ่งและสายตาชื่นชมของทีมงานสาวๆ ที่แอบมองแผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดสีเขียวนั้นอย่างหลงใหล

"หมอคาร์ลนี่เท่จริงๆ เลยนะคะ ขนาดสวมแมสก์ยังสัมผัสได้ถึงความหล่อระดับทำลายล้าง" ยัยส้มโอพยาบาลสาวคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อน

"นั่นสิ แต่เสียดายนะ เขาดูเข้าถึงยากจัง เย็นชาอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลกเลย" อีกคนสวนตอบ

น้ำหนึ่งที่กำลังเดินตามออกมาได้ยินทุกคำพูดนั้น เธอทำเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย ความเจ็บจี๊ดในอกแล่นพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

'เย็นชา' งั้นเหรอ? ใช่... ทุกคนเห็นเขาเป็นแบบนั้น และในเวลางาน เขาก็ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน

ตึกเย็น

16:30 น.

@ แผนกศัลยกรรมหัวใจ

"หมอคาร์ลคะ! มีคนไข้ Case Urgent ห้อง 502 ค่ะ"

น้ำหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแจ้งข่าวในห้องพักแพทย์ หมอคาร์ลที่กำลังนั่งอ่านแฟ้มประวัติคนไข้อยู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือรีบร้อน

"จัดการตาม Procedure (ขั้นตอน) ปกติสินลินนิภา ผมสอนไปกี่รอบแล้ว?" เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางวางปากกาลง

"ถ้าเรื่องแค่นี้คุณยังต้องวิ่งมาถามผมทุกฝีก้าว ผมคงต้องพิจารณาความสามารถของคุณใหม่"

"ขอโทษค่ะหมอ... พอดีน้ำหนึ่งเห็นว่าคนไข้มีความดันตกกะทันหัน ลินเลย..."

"ไป-จัด-การ!"

คำสั่งสั้นๆ ที่เน้นหนักทุกพยางค์ทำให้น้ำหนึ่งต้องเม้มริมฝีปากแน่น เธอรีบโค้งตัวให้เขาแล้ววิ่งออกไปทันที น้ำตาที่รื้นขึ้นมาถูกปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้ เธอรู้ดีว่าการอยู่ใกล้ชิดผู้ชายอย่างคชารินทร์ สิ่งเดียวที่ต้องพกติดตัวมาทำงานคือ 'ความอดทนมา

ผ่านไปหลายชั่วโมง

21:45 น.

@ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง

ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ห้องชุดขนาด 200 ตารางเมตรที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำดูหรูหราทว่าเงียบเหงา บรรยากาศแตกต่างจากโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง

นลินนิภานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังกำมะหยี่สีนิล ชุดยูนิฟอร์มสีขาวของโรงพยาบาลถูกถอดทิ้งไปแล้ว เหลือเพียงชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมสีครีมที่บางเบาจนแทบจะแนบไปกับผิวเนียนละเอียด เธอได้ยินเสียงประตูดิจิทัลล็อกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคย

ร่างสูงของชายหนุ่มเจ้าของห้องเดินเข้ามาในห้อง เขาถอดเสื้อกาวน์พาดไว้ที่แขน ปลดเนกไทออกอย่างลวกๆ จนกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านบนหลุดออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามสวยงาม แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิทในห้องผ่าตัด บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเปลวไฟบางอย่างที่ต่างออกไป

"รอนานไหม..."

น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อบ่าย แต่มันแฝงไปด้วยความหิวกระหายและทรงอำนาจ

ไม่รอช้าเขาเดินตรงมาหาเธอช้าๆ ท่วงท่าน่าเกรงขามดุจนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ

"ไม่นานค่ะ... พี่คาร์ล" น้ำหนึ่งตอบเสียงแผ่ว พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่กลับโดนมือหนากดไหล่ให้นั่งลงตามเดิม

คชารินทร์โน้มตัวลงมาประชิดจนปลายจมูกของเขาชนกับแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำเอาหัวใจของน้ำหนึ่งเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

"เมื่อบ่ายที่โรงพยาบาล... ทำไมถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ?"

เขาถามพลางใช้นิ้วเรียวยาวที่เคยถือมีดผ่าตัด ไล้ไปตามแนวกรามของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นมันช่างนุ่มนวลทว่าน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน

"ก็พี่คาร์ลดุหนึ่งต่อหน้าพยาบาลคนอื่นนี่คะ... หนึ่งอาย"

"หึ... อายเหรอ?" เขาแค่นยิ้มร้ายที่มุมปาก เป็นยิ้มที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยพิษร้าย มือหนาเลื่อนลงไปบีบหมับที่ต้นขาเนียนใต้กระโปรงบางเบา แรงบีบที่ค่อนข้างหนักหน่วงทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บผสมความเสียวซ่าน

"เอาน่ะอย่างน้อย ๆ เธอก็ได้กินพี่แค่คนเดียวไม่เหมือนคนอื่น ๆ ที่ได้แต่มองนะ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอแล้ว... เข้าใจไหมเด็กดี?"

"ค่ะ... หนึ่งเข้าใจแล้ว"

"ดีมาก..."

คชารินทร์ไม่พูดเปล่า เขาฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะรวบเอวคอดเข้าหาตัวจนร่างกายทุกส่วนเบียดชิดกัน เขาบดจูบลงมาที่ริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันเป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความต้องการที่รุนแรงดุจพายุที่โหมกระหน่ำ น้ำหนึ่งพยายามจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ เธอโหยหาสัมผัสนี้ สัมผัสที่ตอกย้ำว่าเธอยังมีตัวตนในชีวิตของเขา แม้จะเป็นเพียงในมุมมืดก็ตาม

เขาอุ้มร่างของเธอขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีน้ำหนัก ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่เตียงกว้างรอคอยอยู่

ภายในห้องนอนที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ หมอหนุ่มเหวี่ยงร่างของหญิงสาวลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่เบามือนัก เขาตามขึ้นมาทาบทับร่างของเธอไว้ทันที สายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่เขารู้จักทุกตารางนิ้วด้วยความหลงใหลที่เคลือบไว้ด้วยความเย็นชา

"พี่คาร์ล... เบาหน่อยนะคะ วันนี้หนึ่งเหนื่อยงานจังเลย" เธออ้อนวอนเสียงพร่า

"เหนื่อยงาน? งั้นพี่จะช่วยให้หายเหนื่อยเอง... รับรองว่าคืนนี้เธอจะลืมเรื่องที่โรงพยาบาลไปจนหมดสิ้น"

เขาเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างหิวกระหาย ฝากรอยรักสีกุหลาบเข้มไว้ที่ไหล่เนียนเพื่อประทับตราจอง มือหนาที่ช่ำชองเรื่องสรีระมนุษย์เริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขารู้ว่าจุดไหนที่ทำให้เธอคลั่ง เขารู้ว่าทำอย่างไรให้เธอครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด

พายุเสน่หาเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและยาวนาน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบกันที่ดังระงมไปทั่วห้องนอนที่แสนจะโอ่อ่า น้ำหนึ่งหลับตาลงรับสัมผัสที่ทั้งเจ็บและเสียวซ่าน ในใจได้แต่พร่ำด่าตัวเองที่เผลอไผลไปกับซาตานในคราบเทพบุตรคนนี้

เธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้เช้าเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น เขาก็จะกลับไปเป็น 'นายแพทย์คชารินทร์' ผู้สูงส่งที่มองไม่เห็นเธออยู่ในสายตา ส่วนเธอ... ก็จะกลับไปเป็นเพียง 'นลินนิภา' ผู้ช่วยพยาบาลที่ต้องคอยเดินตามหลังเขาห่างๆ หนึ่งก้าวเสมอ

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย 'พันธะจ้าง' และลงท้ายด้วย 'ความลับบนเตียง' นี้จะดำเนินไปได้นานแค่ไหน? ในเมื่อหัวใจของของเล่นชิ้นนี้... ดันเผลอรักเจ้าของเข้าอย่างหมดหัวใจไปเสียแล้ว

"จำไว้นะน้ำหนึ่ง... ผูกกายได้ แต่อย่าผูกพัน เพราะคนอย่างพี่... ไม่มีหัวใจไว้รักใคร"

คำเตือนสุดท้ายของเขาดังขึ้นในโสตประสาท ก่อนที่ความสุขสมจะพัดพาเอาสติของเธอให้ขาดผึงลงไปในอ้อมกอดของคุณหมอหนุ่ม