จันทร์กระจ่างในม่านหมอก

โปรย
คืนเข้าหอที่เลือนราง กลายเป็นเพียง "ฝันสลาย" เมื่อเขาทิ้งนางไปสู่สมรภูมิรบ ทว่าในวันที่สวามีกลับมา สิ่งที่เขามอบให้มิใช่อ้อมกอดที่คะนึงหา แต่เป็นถ้อยคำที่ทำเอานางพูดอะไรไม่ออก
"เราหย่ากันเถอะ"
ประโยคสั้นๆ ที่คนพูดคล้ายไม่ใส่ใจ ต่างจากคนฟังที่รู้สึกชาไปทั้งร่าง แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่จิตใจข้างในมันได้พังลงไปจนไม่เหลือชิ้นดีเสียแล้ว
เขาหารู้ไม่ว่าเลือดเนื้อเชื้อไขในครรภ์นี้คือพยานรักเพียงหนึ่งเดียวจากคืนนัั้นที่เขาหลงลืม ท่ามกลางหยาดน้ำตาของคนที่รักเขามากที่สุด