สามีผู้นี้ข้าปั้นมากับมือ

อยากเป็นขุนนางหรือ ได้! ข้าจะปั้นท่านเอง แต่ค่าตัวข้าแพงหน่อยนะท่านโหวตัวน้อย
เมื่อคุณชายตระกูลขุนนางผู้เลื่องชื่อเรื่องการกิน ดื่ม เที่ยว ถูกบิดายื่นคำขาดให้สอบเข้าเป็นขุนนางเพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูล คนไม่ได้เรื่องอย่างเขามีทางเลือกเพียงแค่สองทาง หนึ่งคือถูกตัดออกจากตระกูล และ สองคือต้องหากุนซือมาช่วยโกงโชคชะตา
ทว่ากุนซือที่เขาได้มา กลับไม่ใช่บัณฑิตผู้แก่เรียน แต่เป็นแม่ค้าจอมแสบที่รู้ทันคนไปเสียทุกเรื่อง
'เฉินจื่อหาน' คุณชายสายชิลต้องเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่อต้องแลกไหเหล้ากับตำราเรียนเพื่อความสบายใจของผู้เป็นบิดาที่กำลังป่วย ทว่าในความมืดมิดเขากลับเห็นแสงสว่างเป็นร่างของแม่ค้าสาวชาวบ้านผู้มีฝีปากกล้า และ ไหวพริบคมยิ่งกว่ากระบี่
การทำข้อตกลงลับ ๆ จึงเกิดขึ้น คนหนึ่งอยากสอบผ่าน อีกคนอยากได้เงิน แต่ไฉนไป ๆ มา ๆ จากอาจารย์ที่ปรึกษาถึงได้กลายมาเป็นว่าที่ฮูหยิน ที่คุมเข้มยิ่งกว่ามารดาไปได้เล่า

"แม่นาง แฮ่ก! ข้ามองเจ้ามานานแล้ว ท่าทางเจ้าดู... ดูมีกึ๋นไม่เบา"
มู่หรันชะงักพู่กัน นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ส่งกลิ่นสุราคลุ้งไปทั่วร้านด้วยสายตาเย็นชา
"หากจะมาซื้อข้าว ข้าขายเป็นชั่ง แต่หากจะมาเกี้ยวพาราสี เชิญคุณชาย ไปที่หอโคมเขียวทิศใต้เถอะเจ้าค่ะ ที่นี่ร้านค้ามิใช่สถานเริงรมย์"
จื่อหานโบกมือหยอย ๆ พลางแสยะยิ้มกะล่อน
"โอ้ ไม่ ๆ ข้าไม่ได้มาเกี้ยวสตรี แต่ข้ามาเพราะถูกใจในตัวเจ้าต่างหาก" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนมู่หรันต้องขยับตัวถอยหลัง
"บอกข้ามาเถิดว่าเท่าไหร่ ค่าตัวเจ้าน่ะเท่าไหร่ บอกตัวเลขมาได้เลยข้ามีจ่ายไม่อั้น ขอเพียงเจ้ามาปรนนิบัติ... เอ๊ย! มาจัดการเรื่องยาก ๆ ให้ข้าสักหน่อย"
คำว่า 'ค่าตัว' และ 'ปรนนิบัติ' ที่หลุดออกมาจากปากคนเมา ทำให้เส้นขีดจำกัดความอดทนของมู่หรันขาดผึง นางมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูถูกคนด้วยอำนาจเงินแล้วความโกรธก็พุ่งพล่าน
เพียะ!
ฝ่ามือเรียวบาง ฟาดลงบนแก้มขาวเนียนของจื่อหานอย่างแรงจนหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ ความเจ็บแปลบทำให้ความมึนเมาหายวับไปเกือบครึ่ง จื่อหานเบิกตากว้างยกมือขึ้นกุมแก้มตัว เองด้วยความงุนงง
"ไอ้คนสารเลว เห็นว่าเป็นคุณชายตระกูลสูงส่งแล้วจะมาพูด จาดูถูกสตรีสามัญชนอย่างไรก็ได้งั้นหรือ เก็บเงินเน่า ๆ ของท่านไว้เถิด ต่อให้เอาทองมากองท่วมหัว ข้าก็ไม่มีวันขายศักดิ์ศรีให้คนอย่างท่าน" มู่หรันตวาดเสียงสั่นด้วยความโมโห
"เดี๋ยวก่อนแม่นาง ใจเย็น ๆ ก่อนขอรับ"
อาฝูที่เห็นเหตุการณ์ รีบกระโดดเข้ามาขวางหน้าเจ้านายไว้ทันที เขารีบก้มหัวปรก ๆ จนหน้าเกือบติดพื้น
"ท่านเข้าใจผิดแล้วขอรับ คุณชายของข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"
มู่หรันกำหมัดแน่น
"เข้าใจผิดอะไร เขาถามราคาค่าตัวข้าต่อหน้าคนทั้งตลาด"
"คืออย่างนี้ขอรับแม่นาง..." อาฝูรีบอธิบายลิ้นแทบพันกัน
"คุณชายของข้ากำลังเดือดร้อนหนัก ท่านโหวสั่งให้คุณ ชายสอบเข้าขุนนางให้ได้ในสามเดือน มิเช่นนั้นจะถูกไล่ออกจากตระกูล คุณชายเห็นแม่นางฉลาด มีไหวพริบ จัดการคนโกงได้อยู่หมัด เลยอยากจะมาจ้างให้แม่นาง ไปเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาสอนหนังสือ และ วางแผนการสอบให้ขอรับ ไอ้ที่บอกว่าค่าตัวเท่าไหร่น่ะ คือค่าจ้างสอนหนังสือจริง ๆ นะขอรับ ไม่ได้จะมาซื้อตัวแม่นางไปทำเรื่องอย่างว่าเลยสักนิด"
มู่หรันชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่ดุดันเริ่มเปลี่ยนเป็นความฉงน นางมองข้ามไหล่อาฝูไปที่จื่อหาน ซึ่งตอนนี้นั่งยอง ๆ กุมแก้มทำหน้าตาน่าสงสารอยู่บนพื้น
"จ้างข้าไปสอนคนขี้เมาเนี่ยนะ" มู่หรันถามย้ำ
"ใช่ขอรับ คุณชายบอกว่าตำราน่ะมีเยอะแล้ว แต่คนที่มีสมองจริง ๆ น่ะคือแม่นางต่างหาก เลยอยากจะขอร้องให้ช่วยมาปั้นคนไม่ได้ความคนนี้ให้เป็นขุนนางกับเขาหน่อย ได้โปรดเถิดนะขอ รับแม่นาง ไม่อย่างนั้นคุณชายของข้าต้องไปนอนข้างถนนแน่ ๆ"
มู่หรันกอดอก มองดูจื่อหานที่พยายามจะยันตัว ลุกขึ้นด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ ความโมโหเริ่มจางไป เปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาดใจแทน
'คุณชายตระกูลโหวผู้สูงส่งเนี่ยนะ จะมาจ้างแม่ค้าอย่างข้าไปสอนสอบขุนนาง'