หย่า...รักกันวันที่สาย

คำโปรย...

คำว่าชีวิตคู่ มันไม่ได้ง่ายเลย หากคนสองคน ต่างมีความคิด และหัวใจที่ต่างกัน ว่ากันว่า ต่อให้รักกันมากขนาดไหน หากขาดความเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่าย ก็ไม่แคล้วที่จะต้องหย่าร้างกันแทบทุกคู่
กอบกับน้ำ ก็เช่นกัน แม้ว่าจะรักกันมาก แต่กอบก็ยังเลือกที่จะเชื่อคนนอกอยู่ทุกครั้งไป เพราะความหึงหวงที่มีต่อคนรักมาครอบงำ จนน้ำ ต้องยื่นคำว่า หย่า และอีกฝ่ายก็ยอมรับ เพียงเพราะทิฐิที่ครองตนไว้
สุดท้ายแล้ว โซ่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จะสามารถมัดใจพ่อแม่ไว้ได้หรือไม่ โปรดติดตามได้ ในนิยายเล่มนี้ค่ะ

"กับข้าวยังไม่ทำเหรอ?" กอบถามขึ้นลอยๆ พลางโยนสูทลงบนพนักเก้าอี้
น้ำค่อยๆ หันหน้ามามองสามีด้วยสายตาว่างเปล่า "น้ำไม่ใช่แม่บ้านนะคะกอบ ถ้าอยากกินอะไรที่มันถูกปาก ถูกใจ หรือมีคนคอยประคบประหงม... กอบก็น่าจะแวะกินให้เสร็จก่อนกลับบ้านไม่ใช่เหรอคะ? เห็นว่าเลขา 'รู้ใจ' ไปซะทุกเรื่องนี่"
กอบขบกรามแน่นจนเป็นสัน "น้ำ... ผมบอกแล้วไงว่าอย่าดึงรินมาเกี่ยว เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องที่ออฟฟิศคือเรื่องงาน"
"น้ำไม่ได้ดึงค่ะ เธอเดินเข้ามาเอง... เดินเข้ามาในสายโทรศัพท์ของกอบตอนที่น้ำโทรไป" น้ำลุกขึ้นเดินเข้าหาเขาช้าๆ "กอบรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง ที่เมียโทรหาสามีแต่คนรับกลับเป็นผู้หญิงคนอื่นที่มาพูดจาสั่งสอนน้ำว่าน้ำควรทำตัวยังไง"
"รินเขาแค่หวังดี เขาเห็นคุณโทรมาจิกผมบ่อยๆ เขาก็เลยอยากให้ผมมีสมาธิทำงาน!" กอบเถียงข้างๆ คูๆ "แล้วทีคุณล่ะ? ไอ้รูปที่ไปนั่งระริกระรี้กับผู้ชายในร้านอาหารนั่นล่ะ คืออะไรน้ำ! คุณกล้าดียังไงมาว่าผม ในเมื่อคุณเองก็เริ่ม 'หาที่พักใจ' ใหม่เหมือนกัน"
"ระริกระรี้เหรอ?" น้ำแค่นหัวเราะจนตัวสั่น "กอบใช้คำนี้กับน้ำเหรอคะ? กอบรู้ไหมว่าในวันที่น้ำนั่งกินข้าวกับพีท น้ำพูดเรื่องอะไร... น้ำพูดเรื่องกอบ! น้ำถามเขาว่าน้ำทำผิดตรงไหน ทำไมสามีน้ำถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ พีทเขาแค่รับฟัง แต่กอบกลับมองว่ามันคือการคบชู้"
"รับฟังหรือรอเสียบ!" กอบก้าวเข้าไปประชันหน้า "ผมเห็นสายตาที่มันมองคุณ ผมรู้ว่ามันคิดอะไร และที่สำคัญ... คุณก็ดูจะ 'เปิดทาง' ให้มันซะเหลือเกินนะ"
"ถ้าการที่น้ำมีเพื่อนคุยซักคนคือการเปิดทาง งั้นการที่กอบไปค้างอ้างแรม หรือไปไหนมาไหนกับเลขาจนคนเขาพูดกันทั้งเมือง มันเรียกว่าอะไรคะกอบ? เรียกว่ามักมาก หรือเรียกว่าไม่ให้เกียรติเมียตัวเองเลย!"
"น้ำ!" กอบตวาดลั่นจนแจกันบนโต๊ะสะเทือน "หยุดพ่นคำพูดเน่าๆ พวกนี้ออกมาได้แล้ว ถ้าอยู่บ้านแล้วมันต้องประสาทเสียแบบนี้ ผมไม่อยู่ก็ได้!"
กอบหมุนตัวจะเดินออกจากบ้าน แต่น้ำกลับพูดดักคอด้วยเสียงที่เย็นเยียบ "ไปเลยค่ะ... ไปหาคนที่จะชมว่ากอบเก่ง ไปหาคนที่จะแสร้งทำเป็นเมียที่ดีรองรับอารมณ์กอบ แต่จำไว้นะคะกอบ ถ้ากอบก้าวเท้าออกจากบ้านวันนี้เพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น... ความเป็นสามีภรรยาของเรามันจะเหลือเพียงแค่กระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น"
กอบชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและโกรธแค้น "คุณขู่ผมเหรอน้ำ?"
"น้ำไม่ได้ขู่ แต่น้ำกำลังให้ทางเลือกกอบค่ะ" น้ำเดินไปที่ประตูบ้านแล้วเปิดมันออกกว้าง ลมแรงพัดเข้ามาจนผมของเธอปลิวสยาย "ถ้ากอบคิดว่าสิ่งที่รินให้กอบมันคือความสุขที่แท้จริง กอบก็เชิญไปค่ะ น้ำจะไม่ห้าม ไม่รั้ง และจะไม่ร้องไห้อ้อนวอนกอบอีกต่อไปแล้ว"
กอบจ้องมองใบหน้าของภรรยาที่เขาเคยรักสุดหัวใจ บัดนี้แววตาของเธอไม่มีความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความด้านชาและขมขื่น เขาอยากจะเดินเข้าไปกอดเธอ อยากจะบอกว่าเขาขอโทษที่ละเลย แต่ทิฐิมันค้ำคออยู่ เขารู้สึกว่าตัวเองถูกท้าทาย และเขาจะไม่ยอมแพ้ให้น้ำเห็นว่าเขาอ่อนแอเป็นอันขาด...