ทะลุมิติ ไปเป็นหญิงตาบอด แต่สวยและฉลาดมาก

คำโปรย
เมื่อหมอศัลยแพทย์สาวอัจฉริยะจากโลกอนาคต ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของคนที่ไว้ใจที่สุด ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก ส่งนางย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของ ‘เว่ยฉินโม่’ คุณหนูรองตระกูลเสนาบดีผู้มีชะตากรรมสุดอาภัพ ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี ดวงตาพิการมืดบอด และถูกทอดทิ้งให้รอวันตายในเรือนร้าง
ท่ามกลางความมืดมิดที่ใครต่อใครคิดว่านางไร้ทางสู้ นางกลับตื่นขึ้นพร้อมกับ ‘เนตรใจ’ ที่มองเห็นทะลุปรุโปร่งถึงเส้นชีพจรและจุดตาย และวิชาแพทย์พิสดารที่ไม่มีใครในใต้หล้าเคยพบพาน
ในขณะที่นางกำลังวางแผนทวงคืนความยุติธรรมจากตระกูลที่ชั่วช้า ชะตาก็พาให้มาพบกับ ‘ฉินอวี้’ ท่านอ๋องเจ็ดผู้เย็นชาและโหดเหี้ยม แม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬผู้กำลังถูกพิษร้ายกัดกินจนดวงตาใกล้จะมืดบอดเช่นกัน
หนึ่งสตรีตาบอดที่กุมความลับของความตาย... หนึ่งบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินที่กำลังจะสูญเสียแสงสว่าง...
เมื่อหนึ่งคนต้องการ ‘หมอ’ รักษา และอีกคนต้องการ ‘ดาบ’ สังหารศัตรู เรื่องวุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น!
เรื่องราวจะเป็นเช่นไรต่อไป โปรดติดตามได้ในนิยายรักจีนโบราณเข้มข้นเรื่องนี้ ได้เลยค่ะ

เหยียนอิง
"นั่นไง... คุณหนูรองเว่ย ที่ลือกันว่าตาบอดเพราะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์" "โถ่... หน้าตางดงามปานนี้ ไม่น่าพิการเลย" "ได้ข่าวว่าท่านโหวหยางเพิ่งถอนหมั้นนางไปเมื่อวานซืน ช่างน่าเวทนานัก"
เสียงซุบซิบดังระงม แต่ฉินโม่กลับเดินอย่างสงบผ่าเผย ราวกับมองเห็นทุกอย่าง เว่ยฉินหลันที่เดินนำหน้าจงใจเดินเร็วขึ้นเพื่อให้ฉินโม่สะดุดล้ม แต่ฉินโม่กลับใช้ไม้เท้าเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเคาะพื้นเบาๆ เพื่อกะระยะและเดินตามทันอย่างน่าอัศจรรย์
งานเลี้ยงเริ่มขึ้น เหล่าคุณหนูต่างพากันโชว์ความสามารถ ทั้งร่ายรำ ดีดพิณ แต่งกลอน จนกระทั่งถึงคราวของตระกูลเว่ย
"ท่านอัครเสนาบดีเจ้าคะ" เว่ยฉินหลันลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง "น้องสาวของข้า เว่ยฉินโม่ แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่ก็นางก็ฝึกฝนการร่ายรำมาตั้งแต่เด็ก นางอยากจะขอประทานอนุญาตแสดงการร่ายรำบูชาเทพีแห่งบุปผาในวันนี้เจ้าค่ะ"
เสียงฮือฮาดังขึ้น ร่ายรำในความมืดมิดงั้นหรือ? นี่มันการประจานชัดๆ!
เว่ยจง ประมุขตระกูลเว่ย นั่งนิ่งไม่ห้ามปราม ยิ่งทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเขาเห็นดีเห็นงามกับการลงโทษลูกสาวคนนี้
"ข้า... เว่ยฉินโม่ รับบัญชาเจ้าค่ะ" ฉินโม่ลุกขึ้นช้าๆ เสียงของนางนุ่มนวลแต่กังวานไปทั่วลานพิธี
นางเดินออกไปกลางลาน ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเว่ยฉินหลันและสายตาเวทนาของผู้คน เสี่ยวเถาส่ง 'ดาบอ่อน' เล่มหนึ่งให้นาง มันเป็นดาบที่ฉินโม่แอบให้เสี่ยวเถาไปซื้อมาเมื่อวันก่อน
"ดาบงั้นหรือ? นางจะทำอะไร!"
เสียงดนตรีเริ่มบรรเลง เป็นท่วงทำนองที่รวดเร็วและดุดัน ฉินโม่ขยับตัว... ทว่าไม่ใช่การร่ายรำที่อ่อนช้อยอย่างที่ทุกคนคาดคิด แต่มันคือ 'ระบำดาบ' ที่เฉียบคมและทรงพลัง!
นางตวัดดาบอ่อนผ่านความมืดมิดได้อย่างแม่นยำ ราวกับมีดวงตาพันคู่คอยชี้นำ ทุกย่างก้าวสอดคล้องกับจังหวะกลองอย่างสมบูรณ์แบบ ปลายดาบกรีดกรายผ่านอากาศ สร้างเสียงวี้ดหวิวที่น่าขนลุก
ผู้คนในงานตกตะลึง ใบหน้าที่เคยดูถูกกลับกลายเป็นความทึ่ง นางไม่ได้ดูเหมือนคนตาบอด แต่ดูเหมือน 'เทพธิดาแห่งสงคราม' ที่ร่ายรำอยู่ท่ามกลางสมรภูมิ
เว่ยฉินหลันหน้าถอดสี "ไม่... เป็นไปไม่ได้! นางตาบอดจริงๆ! นางทำได้ยังไง!"