เรื่องเดียวคือรัก

แรงฉุดที่ไม่ค่อยจะเบามือเท่าไหร่นัก ทำให้มุกนลินถึงกลับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กระทั่งเห็นว่าใครเป็นคนทำ เธอถึงได้ตวาดขึ้นด้วยความโกรธจัดเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้า
"ทำบ้าอะไรของนายห๊ะ!" เขาเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ อยู่ๆ ถึงได้มาทำอะไรแบบนี้กับเธอ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าช่วงนี้ไปหาเรื่องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ใช่ว่าชีวิตเธอจะว่างทำอะไรแบบนั้น ยิ่งตอนนี้ใกล้เรียนจบ เธอก็ยิ่งไม่มีเวลาไปปั่นหัวเขาหรอกนะ
"ฝีมือคุณใช่ไหม! นวลเขาถึงได้มาบอกเลิกผมแบบนี้!" ไม่มีทางหรอกที่อยู่ดีๆ สีนวลจะเดินมาบอกเลิกกับเขาแบบนี้ จะต้องมีใครอยู่เบื้องหลังแน่ และคนๆ นั้นก็น่าจะหนีไม่พ้นเธอ!
ผู้หญิงที่ชอบทำลายความรักดีๆ ของคนอื่นเขาไปทั่ว!
"ทำไมฉันต้องลดตัวไปทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นด้วย!" ยัยบ้าสีนวลนั่น เธอเตือนให้อยู่ห่างพี่ชายเธอ แต่ทำไมถึงเลือกที่จะไปบอกเลิกไอ้บ้านี่กันเล่า ยัยนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่นะ!
"ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทำไมห๊ะคุณมุก เมื่อไหร่คุณจะเลิกยุ่งเรื่องของผมสักที!" คำกล่าวหานั้นรุนแรงพอที่จะทำให้เธอหมดความอดทนกับเขาแล้วเหมือนกัน มารู้ตัวอีกทีเธอก็สะบัดมือตบหน้าเขาไปแล้ว
"นุ…ฉันไม่ได้ตั้ง…อื้อ!" ภาณุไม่นึกอยากฟังคำขอโทษจากคนตรงหน้า แต่เขากลับเลือกทำให้เธอได้รู้สำนึกด้วยการคว้าร่างบอบบางเข้ามาบดจูบ ซึ่งมันเป็นจูบแรกระหว่างเรา
ยอมรับว่าเธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้น ซ้ำยังเกิดขึ้นเพราะเขาโกรธกันด้วย
"อื้อ ปล่อยนะ…" มันคงดีกว่านี้มาก หากจูบแรกของเขานี้เกิดขึ้นเพราะความสุข คิดได้แบบนั้นเธอถึงได้เริ่มต้นขัดขืน ไม่ชอบที่เขาคิดจะทำอะไรกับเธอยังไงก็ได้ อีกอย่างมาเที่ยวกล่าวหากันลอยๆ แบบนั้นเขามีหลักฐานแล้วรึไงว่าเธอทำ!
"ถ้าไม่อยากโดนยิ่งกว่านี้ จากนี้ไปอย่ามายุ่งเรื่องของผมอีก ผมเกลียดคุณ!" คำว่าเกลียดของเขาทำร้ายจิตใจเธออย่างถึงที่สุด เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาพูดคำๆ นี้ใส่หน้ากัน หลังจากที่ปล้นเอาจูบแรกไปจากเธออย่างป่าเถื่อน
ว่าแต่ทำไมคำว่าเกลียดดำเดียว ถึงทำให้เจ็บแบบนี้นะ!