แม่ดอกบัวขาวที่ว่าอย่าได้นับข้าเข้าไปด้วย

จูหรานอวี้คือสตรีที่ถูกมองว่าเสียสติ นั่นเพราะนางไม่เคยรักษาภาพลักษณ์ของกุลสตรีอย่างที่ควรจะเป็นเลย โดยเฉพาะยามที่ได้เข้าหาบุรุษที่ตนพึงใจ ซึ่งสตรีทั้งหลายต่างก็หวาดกลัวเขา แต่นางกลับหน้ามึนตามตื้อนัก

เรื่องย่อเรียกน้ำย่อย...

เรื่องย่อ...

หรานอวี้ขยับตัวออกก่อนจะตวัดขามานั่งหย่อนไปทางเดียวกัน ทำให้นางได้มองเห็นใบหน้าเขาชัดขึ้น

“เช่นนั้น ท่านกั่วกงก็ไม่ต้องพาข้ากลับจวน เพราะถ้าข้ากลับไปท่านพ่อต้องใช้เรื่องนี้มาอ้าง และถ้าเรื่องไปถึงพระกรรณฝ่าบาท การแต่งงานของเราย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่เจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกเหตุผลที่มีความเป็นไปได้สูง ซึ่งมันทำให้ม้าที่ก้าวเดินอยู่หยุดชะงักลงในทันที

“นี่เจ้ากลัวจะไม่ได้แต่งกับข้าเพียงนี้เชียวหรือ” เซียวกั่วกงก้มมองสบตาคู่งามที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบราวกับจะจับผิด

“กลัวสิเจ้าคะ ข้าอุตส่าห์ป่าวประกาศความต้องการถึงเพียงนี้แล้ว จะยอมพลาดโอกาสครอบครองท่านได้อย่างไรกัน” เอ่ยจบนางก็สอดมือกอดเอวเขา พร้อมกับเอาคางเกยอกเผยยิ้มแป้นน่าตี

มือที่กำบังเหียนจึงต้องรีบยกขึ้นมาดันใบหน้านางออกห่าง

“ทำตัวให้มันดีดี ไยไม่รู้จักสำรวมบ้าง”

“กับคนที่เราชอบไยต้องสำรวม หากข้ามัวแต่เหนียมอายท่านกั่วกงจะรู้หรือว่าข้าชอบท่านมาก” นางเอ่ยทั้งที่ยังมีมือดันหัว

“แล้วเหตุใดต้องเป็นจวนข้า” จวินหลางปล่อยมือออก พลางจ้องมองดวงตาคู่สวยที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

“ก็ท่านกั่วกงคือว่าที่สามีของข้าอย่างไรล่ะเจ้าคะ หากข้าไปอยู่ที่อื่น ท่านพ่อก็จะมีข้ออ้างหาเหตุว่า โชคร้ายที่ข้าได้รับนี้เป็นเพราะดวงพิฆาตของท่าน แต่ถ้าท่านกั่วกงพาข้ากลับจวนแล้วข่าวนี้แพร่ออกไป ต่อให้เขาจะมีเหตุผลร้อยพันประการ ก็มิอาจล้มเลิกงานแต่งนี้ได้หรอกเจ้าค่ะ เพราะข้าเป็นคนของท่านแล้ว”

จวินหลางที่นิ่งฟังนางเอ่ยถึงกับยกยิ้มมุมปาก แต่มันก็หายไปในทันทีเมื่อความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา “หากทำเช่นนั้น เจ้าจะถูกครหาหนักขึ้นไปอีก มันมิได้ส่งผลกระทบแค่กับเจ้าหรอกนะ มันอาจรวมไปถึงฮองเฮาผู้เป็นน้าของเจ้าด้วย เจ้าไม่เกรงว่าภายหน้าตนเองจะต้องอับอายผู้คนมากกว่าที่เป็นอยู่หรือ”

“ข่าวฉาวยิ่งทำให้เราโด่งดังมิรู้หรือเจ้าคะ อีกอย่าง… ข้าก็หน้าหนานักกับอีแค่เรื่องนินทา ข้ารับได้เจ้าค่ะ” เอ่ยจบนางก็ฉีกยิ้มใส่เขา ผู้ที่มองอยู่จึงรีบยกมือดันใบหน้านางให้หันไปอีกทาง

“อ๊ะ! หน้าผากข้ามีแผลนะเจ้าคะ” หรานอวี้ตำหนิเขาทันที

“ขะ… ข้าขอโทษ” จวินหลางรีบเอียงหน้าลงมามอง

คนตัวเล็กจึงฉวยโอกาสจุมพิตแก้มเนียนของบุรุษที่ผู้คนต่างก็หวั่นเกรงทันที “ทำโทษแล้ว ข้าหายโกรธแล้วเจ้าค่ะ”

“นี่เจ้า!” เซียวกั่วกงรีบเหยียดตัวตรง และเขาก็เอ่ยได้เพียงแค่นั้น เพราะไม่รู้จะสรรหาคำใดมาต่อว่าสตรีนางนี้ดี

ส่วนผู้ติดตามที่บังคับม้าอยู่ด้านหลังก็พากันตาโต บ้างก็อมยิ้มก่อนจะแสร้งหันหน้าหนี ราวกับเมื่อครู่พวกเขาไม่เห็นอันใดเลย

จากนั้นเสียงสั่งการก็ดังขึ้น “กลับจวน!”

หัวม้าถูกบังคับหันกลับไปในทิศทางที่เพิ่งจากมาในทันที

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมรับข้อเสนอ หรานอวี้ก็รีบเอ่ยขออีกเรื่องจากเขา “ท่านกั่วกง ให้สาวใช้ข้ากลับไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ”

“เรื่องมาก” เสียงตำหนิดังขึ้นทันที เหล่าผู้ติดตามถึงกับหวั่นใจกับคำขอของสตรีที่อยู่บนม้าตัวเดียวกับนายตน

จวนตระกูลเซียวไม่เคยรับสตรีนอกเข้าจวนมาก่อน นายของพวกเขาย่อมไม่มีทางยอมทำตามคำขอของนางแน่

หรานอวี้กะพริบตาถี่มองเขา ก่อนจะใช้คางซบลงที่อกแกร่งพร้อมกับส่งเสียงออดอ้อน “ท่านกั่วกง ให้พวกนางไปด้วยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องเป็นห่วงพวกนางมากแน่”

เซียวกั่วกงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มขมับนางออก พลางเปล่งเสียงดังฟังชัด “ซือเว่ย ซือหาน พาพวกนางไปด้วย”

“ขอรับ” ผู้ติดตามรับคำ ต่อมาหัวม้าก็หันไปทิศทางเดียวกัน

“ยังต้องการอะไรอีก แล้วก็นั่งให้มันดีดี มือไม้ก็อย่าได้ซนนัก หากยังไม่ฟังอีกข้าจะตัดมือเจ้าเสีย” เขาเริ่มส่งเสียงดุ

ทว่าคำตอบจากนางนั้นกลับทำเขาหน้าเห่อร้อนขึ้นมา

“ข้าอยากได้ท่านกั่วกงเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กตอบอย่างน่าตี

“จูหรานอวี้!” เสียงเขาเข้มขึ้นทันที

“ฮ่าฮ่า ข้าแค่เย้าเล่นเจ้าค่ะ ข้าเจ็บไปทั้งตัว กำหนัดที่เคยมีหนีหายไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” เอ่ยแล้วนางก็พิงศีรษะกับอกแกร่ง

“เจ็บแล้วยังจะปากดีอีก” เซียวกั่วกงตำหนิเสียงเบา คนฟังก็ได้แต่ยิ้มบางพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“อุ่นจัง ข้าขอกอดอย่างนี้ทุกวันได้ไหมเจ้าคะ”

ถ้อยคำตรงไปตรงที่นางเอ่ยออกมานั้น ทำเอาเซียวกั่วกงผู้เคร่งขรึมถึงกับใบหน้าเห่อร้อนขึ้นในทันที เขาไม่ได้ตอบอันใด ทำเพียงแค่ปล่อยความเงียบปกคลุม พร้อมกับใจที่เต้นแรงนัก