ชะตาแค้นขันทีลวง

[ณ วังหลวง แคว้นต้าฉู่]

ท่ามกลางหิมะโปรยปรายในฤดูเหมันต์ที่หนาวเหน็บกว่าปีไหนๆ พระราชวังต้องห้ามดูเหมือนสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่หมอบนิ่งอยู่ในความมืด กลิ่นกำยานจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นอายของแผนการร้ายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กระเบื้องเคลือบทุกแผ่น

เซียวเหวินเย่ ในชุดขันทีสีน้ำเงินเข้ม ก้มหน้าต่ำจนคางแทบชิดอก มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว เสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำลงบนพื้นหินนั้นมั่นคงและเงียบเชียบเกินกว่าจะเป็นขันทีธรรมดา สายตาของเขาจ้องมองเพียงปลายเท้าของตัวเอง แต่ในหัวกลับกางแผนที่วังหลวงออกอย่างละเอียด

‘เจ็ดปี... เจ็ดปีที่สกุลเซียวต้องมอดไหม้ในกองเพลิง ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกฝังไว้ใต้แผ่นดินนี้’

เขาเดินตามกงกงอาวุโสผ่านประตูวังชั้นในที่แน่นหนา จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้า "ตำหนักคัมภีร์หยกลอย" สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่าเงียบเหงาและถูกลืมเลือนที่สุดในวังหลัง ทว่ากลับเป็นหัวใจหลักของเครือข่ายข้อมูลลับที่ซับซ้อนที่สุดในแผ่นดิน

"องค์หญิงเก้า ขันทีคนใหม่มาถึงแล้วพะยะค่ะ" เสียงกงกงตะโกนบอกเข้าไปด้านใน

ประตูตำหนักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับไอเย็นที่พุ่งออกมาปะทะใบหน้า ภายในนั้นไม่มีหญิงสาวผู้อ่อนหวานนั่งปักผ้าอย่างที่ใครๆ คิด แต่กลับมีเพียงสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ นั่งอยู่ท่ามกลางกองตำราที่สูงพะเนิน นางกำลังถือพู่กันค้างไว้ในมือ สายตาเรียบเฉยแต่คมปลาบดุจใบมีดจ้องมองมาที่เขา

ฉู่เหวียน องค์หญิงเก้าผู้ปลีกวิเวก นางมองสำรวจชายตรงหน้าเพียงครู่เดียว มุมปากก็หยักโค้งเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบ

"เงยหน้าขึ้นสิ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่กลับทรงอำนาจจนคนฟังไม่อาจขัดขืน

เซียวเหวินเย่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มดุจพยัคฆ์สบเข้ากับดวงตาหงส์ขององค์หญิง ทันทีที่สายตาปะทะกัน บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แรงกดดันบางอย่างมหาศาลจู่โจมเข้าหากันโดยไร้เสียง

"เจ้าชื่ออะไร?" นางถามพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยป่าลอยมาปะทะจมูก แต่มันกลับมาพร้อมกับรังสีอำมหิตที่ซ่อนเร้น

"กระหม่อมชื่อ... อาเหวินพะยะค่ะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อมที่ปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน

ฉู่เหวียนเดินวนรอบตัวเขาช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงที่ด้านหลัง แล้วกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเซียวเหวินเย่แทบจะแข็งตัวยิ่งกว่าหิมะด้านนอก

"ช่วงไหล่กว้างขวาง แววตาเด็ดเดี่ยว และที่สำคัญ... กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นถึงเพียงนี้ เสี่ยวเหวิน... เจ้าแน่ใจนะว่า ‘ตัด’ สิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปหมดแล้วจริงๆ?"

ในพริบตานั้น เซียวเหวินเย่รู้ทันทีว่า หมากกระดานนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด และสตรีตรงหน้า... คือคนที่อันตรายที่เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด